اثر افزایش انرژی جیره و افزودن اسید استیک بر عملکرد و میکروفلور روده ی جوجه های گوشتی

Abstract

این پژوهش، به منظور بررسی اثر اسید استیک و انرژی جیره بر عملکرد و فلور میکروبی روده با استفاده از 216 قطعه جوجه یک روزه‌ی گوشتی انجام شد. جوجه‌ها در روز ششم به دو گروه 9 دسته‌ای (12 قطعه‌ای) تقسیم شدند. گروه 1 توسط جیره شاهد (N) و گروه 2 به وسیله‌ی جیره‌ی پر انرژی (H) تغذیه شدند. هر یک از مقادیر صفر (A₀)، 7/0 (A_0.7) و 4/1 (A_1.4) درصد اسید استیک به جیره‌ی سه دسته از هر دو گروه (در سه تکرار) اضافه شد. یک پرنده از هر دسته در روز‌های 18، 28و 38 ذبح شد و از محتویات ایلئوسکال نمونه برداشت گردید. تعداد پرگنه‌ها (CFU/gr) باکتری‌های <em>اشریشیا</em> <em>کلی</em>، کلی فرم و لاکتوباسیلوس نمونه‌ها تعیین شد. نتایج نشان داد کم‌ترین ضریب تبدیل خوراک در کل دوره، با استفاده از 4/1 درصد اسید به دست آمد (05/0P<). اثر متقابل زمان و مقادیر مختلف اسید استیک بر تعداد پرگنه کلی فرم‌ها و <em>اشریشیا</em> <em>کلی</em> معنی‌دار بود (05/0P<). تعداد پرگنه کلی فرم‌ها در مقادیر 7/0 و 4/1% اسید استیک در 38 روزگی کم‌تر از صفر درصد اسید استیک بود (05/0P<). تعداد پرگنه <em>اشریشیا</em> <em>کلی</em> 28 روزگی با مقدار 7/0% اسید استیک بیشتر از آن در 38 روزگی با 4/1% اسید استیک بود (05/0P<). کم‌ترین تعداد پرگنه لاکتوباسیلوس در صفر درصد اسید استیک به دست آمد (05/0P<). در نتیجه، افزودن اسید استیک تا 4/1 درصد به جیره‌ی جوجه‌های گوشتی سبب بهبود عملکرد خوراک، تقویت رشد لاکتوباسیلوس‌ها و ممانعت از رشد <em>اشریشیا</em> <em>کلی</em> و کلی فرم‌ها در محتویات دستگاه گوارش می‌شود.