بکارگیری ارزیابی چرخه حیات (LCA) در مقایسه اثرات محیط زیستی سامانه‌های نمک‌زدایی اسمز معکوس با آبگیری مستقیم از دریا و چاه‌های ساحلی در سامانه های نمک زدایی چابهار و کنگان

Abstract

رشد روز افزون تقاضا برای آب و محدودیت دسترسی به منابع آب شیرین منجر به استفاده از نمک‌زدایی آب دریا در کشورهای زیادی، به‌خصوص در مناطق خشک و نیمه خشک گردیده است. با توجه به اهمیت اثرات محیط زیستی سامانه‌های نمک‌زدایی، تحقیق حاضر با هدف مقایسه اثرات محیط زیستی سامانه‌های نمک‌زدایی چابهار و کنگان انجام پذیرفت. روش نمک‌زدایی در هر دو سامانه، اسمز معکوس بوده و در سامانه کنگان روش تامین آب از چاه‌های ساحلی و به‌طور غیرمستقیم از آب خلیج فارس و در چابهار به‌طور مستقیم از آب دریای عمان می‌باشد. در این تحقیق برای بررسی اثرات زیست محیطی از روش ارزیابی چرخه حیات (LCA) استفاده گردید. پس از تهیه لیست کاملی از موجودی مواد و انرژی در تمامی مراحل تولید آب شیرین، با بهره‌گیری از روش ارزیابیIMPACT 2002+ نسخه(2.15) و نرم افزار SimaPro9 اثرات محیط زیستی تمامی مراحل فرآیند نمک‌زدایی آب دریا بر طبقات مختلف اثر مورد بررسی قرار گرفت. بر اساس نتایج به دست آمده، بیشترین اثر در هر دو سامانه مربوط به تغییرات اقلیمی و کاهش منابع اولیه بود. به طوری که به ازای تولید 1 مترمکعب آب شیرین در سامانه کنگان و چابهار به ترتیب معادل 224/3 و 627/3 کیلوگرم دی اکسیدکربن تولید و 035/55 و 928/61 مگاژول کاهش در منابع اولیه ایجاد می‌شود. اثرات محیط زیستی در سامانه کنگان به صورت معنی‌داری کمتر از سامانه چابهار است. لذا به‌نظر می‌رسد، استفاده از چاه‌های ساحلی برای تامین آب ورودی در سامانه‌های نمک‌زدایی مناسب‌تر می‌باشد.