ارزیابی پایداری زیست محیطی پروژه‌ی تغذیه مصنوعی کتویه (جنوب استان فارس)

Abstract

در سال‌های اخیر با توجه به خشکسالی‌های متمادی‌، پروژه‌های تغذیه مصنوعی به عنوان یک راه‌حل برای جبران کم آبی‌ها شناخته می‌شوند که علی‌رغم اثر‌بخشی آنها در توسعه‌ی مناطق، اطلاعاتی درخصوص میزان نقش آن‌ها در پایداری محیط زیستی مناطق در دست نیست. در این پژوهش، پروژه تغذیه مصنوعی کتویه (‌لارستان – فارس) در دو زمان پیش و پس از اجرا (1397‌و 1388) و با روش سازمان جنگل‌ها، مراتع و آبخیزداری (نشریه 505) مورد ارزیابی محیط زیستی قرار گرفته است. بدین‌منظور چهار معیار و 18 شاخص (‌شش شاخص برای آب، پنج شاخص برای پوشش گیاهی، سه شاخص برای کاربری اراضی و چهار شاخص برای خاک) بر‌اساس نظر خبرگان، دسترسی به اطلاعات در بازه‌ها‌ی زمانی مورد مطالعه و نیز همخوانی شاخص‌ها با وضعیت زیست‌محطیی منطقه‌ انتخاب شدند. برای وزن‌دهی به معیارها نیز از نظرات خبرگان در چارچوب روش دلفی و گلوله‌برفی استفاده گردید. نتایج نشان داد پایداری توسعه منطقه از بُعد محیط زیستی پس از اجرای پروژه، تغییر قابل‌توجهی نسبت به پیش از اجرای آن کرده و منطقه از درجه پایداری متوسط در پیش از اجرای پروژه به درجه پایداری خوب در زمان پس از اجرای پروژه رسیده است. البته این ارتقاء درجه پایداری با یک شیب ملایم صورت پذیرفته است. لذا می‌توان چنین نتیجه‌گیری نمود که ساخت پروژه تغذیه مصنوعی توانسته است درجه پایداری محیط زیستی منطقه را ارتقاء بخشد.