مروری بر برخی از خواص مکانیکی و دوام بتن های خودتراکم توانمند

Abstract

یکی از مشکلات بتن‌ریزی که بر مقاومت، دوام و کیفیت ظاهری بتن سخت‌شده تأثیرگذار است، تراکم بتن می‌باشد. ارتعاش، عملی است که با صدای زیاد همراه است و نیاز به کارگران آموزش‌دیده دارد و عدم انجام صحیح آن باعث مشکلات بسیاری می‌گردد. برای غلبه بر این مشکل، اقدام به توسعه بتن خودتراکم گردید. این بتن با استفاده از ریزدانه بیش‌تر و لزجت خمیری فراوان، بدون نیاز به ارتعاش و جداشدگی اجزاء آن و آب‌انداختگی، تمام ابعاد قالب را پر کرده و جریان می‌یابد. از موضوعات مورد توجه طی سالیان دراز در فن‌آوری بتن، مقاومت و دوام بوده است. برای داشتن خودتراکمی و همین‌طور مقاومت و دوام بالا، بتن خودتراکم توانمند ایجاد گردیده است. رسیدن به خودتراکمی، نیازمند استفاده از مقادیر زیاد مواد پودری است که برخی از این مواد فعال قابلیت جایگزینی بخشی از سیمان را داشته و جایگزینی آن‌ها گامی در راستای توسعه پایدار نیز می‌باشد. هم‌چنین با استفاده از مواد پودری، چگالی تراکم مصالح بتن افزایش یافته و منجر به بهبود مقاومت و دوام آن می‌گردد. از طرف دیگر استفاده از مقادیر زیاد مواد پودری نیاز به آب اختلاط را افزایش داده و احتمال جمع‌شدگی خمیری را بالا می‌برد. لذا لازم است تمام موارد برای ارتقاء عملکرد بتن منظور شوند تا بتن توانمند طراحی و ساخته شود. بنابراین، در این پژوهش مروری بر مطالعات پیشین در زمینه ماهیت، خواص مکانیکی و دوام بتن خودتراکم توانمند صورت گرفته و حدود 90 مقاله پراستناد با تمرکز بر اهداف و نتایج به دست آمده، بررسی شده‌اند. نتایج پژوهش‌های قبلی نشان می‌دهند که با استفاده از بتن خود‌تراکم، می‌توان به بتنی با مقاومت مشابه بتن‌های معمولی دست یافت و با کاهش نسبت آب به مواد سیمانی و هم‌چنین استفاده از مواد پوزولانی، نه تنها مقاومت بلکه خواص دوامی بتن نیز ارتقاء یافته و بتن خودتراکم توانمند حاصل می‌گردد.