کارایی ترکیبات تجاری مخلوط بردو درکنترل بیماری سفیدک داخلی خیار گلخانهای، Pseudoperonospora cubensis
(ندگان)پدیدآور
فانی, سید رضاعظیمی, حسینبیکی, فریدنوع مدرک
Textمقاله پژوهشی
زبان مدرک
فارسیچکیده
سفیدک کرکی خیار ناشی از شبه قارچ، Pseudoperonospora cubensis،یکی از مهمترین بیماریهای این محصول در کشتهای گلخانهای است که سالانه خسارت زیادی وارد میکند. در مطالعه حاضر کارایی چهار برند از مخلوط بردو در دو غلظت چهار و پنج در هزار به عنوان قارچکش هدف و فلوپیکولید + پروپاموکارب هیدروکلراید (اینفینیتو®SC 68.75%) دو در هزار و سیازوفامید (رانمن® SC 400) نیم در هزار به عنوان قارچکشهای استاندارد در کنترل بیماری سفیدک داخلی خیار در استانهای تهران و مازندران در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با چهار تکرار ارزیابی شد. محلولپاشی کرتهای آزمایشی با مشاهده اولین علائم بیماری شروع و با فاصله هفت الی ده روز در استان تهران سه بار و در استان مازندران چهار بار تکرار شد. شاخص شدت بیماری براساس روش توماس و همکاران محاسبه و تجزیه آماری دادهها با نرمافزار SAS و مقایسه میانگینها با آزمون چند دامنهای دانکن انجام شد. مقایسه میانگین مرکب درصد شدت بیماری در استانهای تهران و مازندران نشان داد که قارچکشهای رانمن نیم در هزار، بردوتکس پنج در هزار و اینفینیتو دو در هزار با کاهش شدت بیماری به میزان 1/79 ، 8/75 و 8/72 درصد نسبت به شاهد آبپاشی، بیشترین کارایی را در کنترل بیماری داشتند. قارچکشهای بردوکسین با دوز پنج درهزار، بردوتکس با دوز چهار درهزار، بردوسیف با دوز چهار و پنج درهزار و بردوفیکس با دوز پنج در هزار به ترتیب با 4/67، 3/65، 1/60، 2/62 و 2/59 درصد کاهش بیماری نسبت به شاهد آبپاشی در رتبه بعدی قرار گرفتند. بنابراین بهطور کلی میتوان گفت دوزهای چهار و پنج در هزار قارچکشهای بردوتکس و بردوسیف و دوز پنج در هزار قارچکشهای بردوکسین و بردوفیکس برای کنترل بیماری سفیدک داخلی خیار از کارایی قابل قبولی برخوردار هستند.
کلید واژگان
پروپاموکارب هیدروکلرایدسیازوفامید
فلوپیکولید
کنترل شیمیایی
شماره نشریه
2تاریخ نشر
2018-09-231397-07-01
ناشر
موسسه تحقیقات گیاه پزشکی کشورAgricultural Research,Education and Extension Organization
سازمان پدید آورنده
محقق بخش گیاه پزشکی - مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی یزدبخش بیماری های گیاهی
بخش تحقیقات بیماریهای گیاهی، مؤسسه تحقیقات گیاه پزشکی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران، ایران.




