رسیدگی ترمیمی به جرائم نوجوانان دانش‌آموز با تکیه بر ظرفیت‌‌های مدارس

Abstract

<strong>زمینه و هدف:</strong> بزهکاری نوجوانان، پدیده‌ای است که به دلیل حساسیت‌‌های خاص خود همواره دغدغه سیاست‌مداران و حقوق‌دانان کشور‌های مختلف است. راهکار‌های پیشگیری از بزهکاری در می‌ان این گروه سنی به ویژه در فضای مدارس و نیز ضرورت اقدامات موثر در زمینه رسیدگی به بزه‌‌های ارتکابی این افراد از جمله مهمترین مسایل در این زمینه هستند. در سال‌‌های اخیر شکل‌گیری تمایلات گسترده به اجرای فرایند‌های عدالت ترمیمی در حوزه‌‌های مختلف، سبب شده ‌است که زمینه‌‌های لازم برای اعمال رویکرد‌های ترمیمی در رسیدگی به جرائم دانش‌آموزان فراهم شود. مهمترین مرجعی که به اجرای بهتر و مؤثرتر این روند کمک خواهد کرد مدارس هستند زیرا مدارس با بهرمندی از بازو‌های توانمندی همچون اولیا، مربیان و دانش‌آموزان می‌‌توانند فرایند‌های ترمیمی مشخصی مانند می‌انجی‌گری مدرسه‌ای و نشست‌‌های ترمیمی را به خوبی اجرا کنند. <strong>روش:</strong> روش پژوهش حاضر، توصیفی و تحلیلی است. منابع پژوهش شامل تجارب سایر کشور‌ها در اجرای فرایند‌های ترمیمی در مدارس و ظرفیت‌‌های موجود در آموزش و پرورش ایران بود. جمع‌آوری داده‌ها به روش کتابخانه‌ای انجام شد. همچنین در بعضی موضوعات با مسئولان تربیتی و مدیران مدارس درخصوص تجارب آنان درباره شیوه‌های ترمیمی در رسیدگی به جرائم دانش‌آموزان مصاحبه شد. <strong>یافته‌ها و نتایج: </strong>ایجاد مدارسی مبتنی بر عدالت ترمیمی نیازمند انجام اقداماتی است که اگرچه در ظاهر دشوار و هزینه‌بر به ‌نظر می‌‌رسند اما می‌‌توانند جامعه را از صرف هزینه‌های بیشتر در زمینه تعقیب و مجازات بزهکاران در آینده مصون بدارند. این روند با تکمیل رسالت تربیتی و پرورشی مدارس، می‌‌تواند از آنچه برای نوجوانان و افراد مرتبط با آنها چالش و تهدید محسوب می‌‌شود، فرصت‌های مغتنمی بسازد که اثرات آن در حال و آینده زندگی دانش‌آموزان و خانواده‌های آنها و بهبود کیفیت محیط مدارس و برنامه‌های آن، قابل مشاهده خواهد‌ بود.