بررسی تاثیر غلظت‌های مختلف سیرومازین (WP 75%) در مقایسه با آبامکتین (EC 1.8%) و استامیپراید (SP 20%) در کنترل مگس مینوز جالیز، Liriomyza trifolii (Burgess)، در خیار گلخانه‌ای

Abstract

مگس­ مینوز جالیز <em> </em><em>Liriomyza trifolii</em> (Burgess)از آفات کلیدی و خسارت­زا در کشت های گلخانه­ای خیار در بسیاری از نقاط کشور محسوب می­گردد. این تحقیق بمنظور ارزیابی کارایی ترکیبات جدید حشره کش شامل آبامکتین (ورتیمک^®EC 1.8% ) به میزان 600 میلی لیتر در هکتار، استامیپراید (موسپیلان^®SP 20% ) به نسبت 750 گرم در هکتار و سیرومازین (تریگارد^®WP 75% ) در دو میزان 100 و 200 گرم در هکتار در سال اول و در مقادیر 200 ، 300 و 400 گرم در هکتار در سال دوم علیه این آفت در شرایط گلخانه­ای و بصورت محلولپاشی برگی روی مگس مینوز جالیز انجام گردید. بررسی­ها در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی در 4 تکرار انجام شد. در سال اول تیمارهای آبامکتین و سیرومازین با دز200 گرم در هکتار به ترتیب با 37/78 و 21/75 درصد کارایی بیشترین تاثیر و سیرومازین با دز 100 گرم در هکتار با 31/51 درصد و استامیپراید با 30/11 درصد کارایی در کاهش جمعیت آفت، کمترین میزان تاثیر را داشتند. در بررسی­های سال دوم در دو نوبت نمونه­برداری انجام شده در فواصل 8 و 12 روز پس از محلولپاشی آبامکتین به ترتیب با 100 و 32/94 درصد، سیرومازین با دز 200 گرم در هکتار با 64/99 و 14/98 درصد، سیرومازین 300 گرم در هکتار با 27/97 و 22/99 درصد و سیرومازین 400 گرم در هکتار با 90/98 و 100 درصد تاثیر، همگی تاثیر قابل قبولی در کنترل آفت داشتند در حالی­که استامیپراید، بترتیب با 96/20 و 81/37 درصد تاثیر قابل توجهی در کاهش جمعیت آفت نداشته است.