بررسی تاثیر کنترل شیمیایی سوسک برگ‌خوار نارون، Xanthogaleruca luetla، به روش تزریق به تنه درخت

Abstract

سوسک برگ­خوار نارون، Mull <em>Xanthogaleruca luetla</em>یکی از آفات مهم درختان نارون می­باشد. برای ارزیابی دو روش کنترل شیمیایی (محلول­پاشی و تزریق) بر روی درختان نارون مطالعه­ای در منطقه 22 تهران در سال 1393 انجام شد. آزمایش در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی در 4 تکرار و 13 تیمار طراحی گردید. تیمارهای آزمایش شامل تزریق ایمیداکلوپراید SC 35% (6، 12 و 18 گرم فرموله بر درخت)، اکسی دی متون متیل EC 25% (6 و 12 گرم فرموله بر درخت)، آزادیراختین EC 0.03% (6 و 12 گرم فرموله بر درخت)، هگزافلومورون EC10% (6 و 12 گرم فرموله بر درخت)، فنوکسی کارب و لوفنورون ( لوفوکس EC 10.5% ) (6 و 12 گرم فرموله بر درخت) و شاهد (آب) و محلول پاشی با دیازینونEC60% با غلظت 2 میلی لیتر در لیتر بود. نمونه­برداری 14 نوبت تا اواخر فصل تابستان ادامه داشت. نتایج نشان داد که میانگین درصد کارایی تیمارهای تزریق ایمیداکلوپراید (83 درصد) و لوفوکس (91درصد) در غلظت بالا مشابه تیمار سمپاشی با دیازینون (25/84 درصد) بودند. همه آنها باهم در یک گروه قرارگرفتند و درصد کارایی تیمار­های تزریق آزادیراختین ( 51 درصد)، هگزافلومورون (33 درصد) و اکسی دی متون متیل (23درصد) کمتر از آنها بودند. بررسی درصد خسارت در سطح برگ­های نمونه­برداری شده و رنگ ظاهری تاج درخت نشان داد که درختانی که با حشره­کش­های لوفوکس و ایمیداکلوپراید (25/3 درصد) کمترین درصد خسارت را دارند درحالیکه تیمار­های شاهد (55 درصد) و آزادیراختین (65 درصد) بیشترین درصد خسارت سوسک برگخوار نارون را دارند. بنابراین در قسمت­های مرکزی شهرها و جاهایی که خطر آلودگی ناشی از سمپاشی بالا است و یا تاج درخت نسبتا بزرگ است می­توان از حشره­کش­های ایمیداکلوپراید و لوفوکس به روش تزریق استفاده کرد.