بررسی الگوی پروتئوم محور جنین گندم (aestivum Triticum (تحت تنش خشکی در دو رقم حساس و متحمل به خشکی طی فاز دوم جوانهزنی

Abstract

تنش خشکی از عوامل نامساعد محیطی است که رشد گیاهان زراعی را بهویژه در مراحل اولیه جوانهزنی تحت تاثیر قرار میدهد. جوانهزنی بذر فرآیندی پیچیده است که شامل سه فاز مهم است که در مرحلۀ پیش از خروج ریشهچه (فاز دوم جوانه- زنی) تغییرات بسیاری از نظر پروتئینی بهویژه در ناحیۀ محورجنین که بخش زندة بذر است، اتفاق میافتد. این مطالعه برای فهم تاثیر تنش خشکی بر الگوی پروتئینی در فاز دوم جوانهزنی انجام شد. اثر تنش خشکی (پتانسیل آب 12 -بار) بر الگوی پروتئینی محورجنین دو رقم گندم متحمل و حساس (به ترتیب ارقام سرداری و قدس) در سه تکرار بهصورت فاکتوریل و در قالب طرح بلوک کامل تصادفی ارزیابی گردید. تنش خشکی سبب کاهش درصد جوانهزنی 50 درصدی در پتانسیل آب 12 - بار نسبت به تیمار شاهد شد. طی تجزیه ژلهای الکتروفورزی دوبعدی در محورجنین گندم 1000 لکه تکرارپذیر مشاهده شد که 25 لکه در سطح 5 درصد در بین تیمارها تفاوت معنیداری را نشان دادند. در مقایسه رقم متحمل نسبت با حساس در 25 لکه معنیدار، تعداد 10 و 13 لکه در شرایط شاهد، 11 و 13 لکه در شرایط تنش، به ترتیب کاهش و افزایش بیان را نشان دادند. از جمله پروتئینهای احتمالی دخیل در جوانهزنی طی تنش میتوان به پروتئینهای شوک حرارتی، بازدارندههای آلفا آمیلازی، پروکسیردوکسینها اشاره کرد. نتایج نشان داد که فراوانی این پروتئینها تحت تنش خشکی به شدت و مقدار تنش و زمان آبنوشی بستگی دارد.