ارتباط دمای بین‌پاسی- ضخامت فلزپایه- ریزساختار و ترکیدگی فلزجوش راسب شده از الکترود سلولزی E8010-P1

Abstract

در پژوهش حاضر حساسیت به ترکیدگی فلزجوش راسب شده از الکترود E8010-P1 روی فلزپایه St-52 برحسب تغییرات ضخامت فلزپایه، ریزساختار فلزجوش و دمای بین‌پاسی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. بدین منظور نمونه‌های جوشکاری شده در شرایط مختلف (ضخامت فلزپایه و دمای بین‌پاسی متفاوت) مطابق با دستورالعمل بوهلر (SEP-1390) تحت آزمون خمش واقع شدند. بررسیهای انجام شده حاکی از افزایش حداقل دمای بین‌پاسی لازم برای جلوگیری از ترکیدگی فلزجوش E8010-P1 از 80˚C به 120˚C با افزایش ضخامت فلزپایه از 20mm به 30mm بود. افزایش دمای بین‌پاسی علاوه بر کاهش سرعت سردشدن ناحیه جوشکاری و در نتیجه کاهش تنشهای جوشی، موجب کاهش اثر تبریدی (heat sink) فلزپایه شده که در نهایت کاهش حساسیت به ترکیدگی فلزجوش را باعث می‌شود. مطالعات ساختاری نیز نشان داد که عامل اصلی ترکیدگی فلزجوش E8010-P1 ایجاد فازهای نامطلوب از قبیل فریت مرزدانه‌ای و ویدمن‌اشتاتن در فلزجوش می‌باشد. به‌علاوه مدت زمان سردشدن بهینه در محدوده دمایی 800-500˚C (∆t8/5) جهت اطمینان از عدم ترکیدگی فلزجوش مذکور، 180±10s تعیین گردید.