آسیب شناسی امنیت کلانشهرها با تأکید بر مدیریت حریم پایتخت

Abstract

زمینه و هدف: در دهه‌های اخیر با افزایش جمعیت و تغییر نسل‌ها و فرهنگ‌های مختلف در کلانشهرها و تغییر شیوه زندگی، امنیت به چالش بسیار مهم تبدیل شده است. امنیت با رضایت‌مندی، آسایش شهروندان و مطلوبیت زندگی در قالب توسعه پایدار انسانی و شاخصی برای کیفیت زندگی ارتباط پیدا می‌کند. بر این اساس پژوهش حاضر با هدف آسیب‌شناسی امنیت کلانشهرها با تأکید بر مدیریت حریم پایتخت صورت‌گرفته است. روش‌شناسی: این پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ ماهیت توصیفی و پیمایشی و از نوع تحلیلی است. جامعه آماری 856565 نفر بوده که از این میان تعداد ۳۸۳ نفر با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی ساده و بر اساس فرمول کوکران برای نمونه آماری انتخاب شدند. پانل متخصصان، روایی صوری پرسش نامه را تأیید کرده و از فرمول آلفای کرون باخ در نرم‌افزار SPSS 20 پایایی بخش‌های مختلف پرسش نامه محاسبه گردید. یافته‌ها: در عامل محتوایی نگرش یکپارچه در مدیریت امنیتی، نبود ائتلاف بین متخصصان حوزه‌های امنیتی، تعدد نگرش و دیدگاه‌های سیاسی دارای بیشترین تأثیر در آسیب‌پذیری حریم پایتخت می‌باشند. همچنین بین مؤلفه‌های تفرق قانونی و مدیریتی با نمره 0.786 بیشتری رابطه وجود دارد و کمترین رابطه مربوط به مؤلفه‌های قانونی و ساختاری است. نتایج: ضعف ضوابط، طرح‌ها و برنامه‌های مصوب و کمبود بودجه و تجهیزات امنیتی از متغیرهای تأثیرگذار بر امنیت حریم پایتخت است و در این زمینه باید گفت آسیب‌پذیری مدیریتی، قانونی و ساختاری سبب ناامنی، قانون گریزی، اختلافات فرهنگی و عدم امنیت و ایمنی در قبال حریم کلانشهر تهران می‌گردد.