ارزیابی زیست‌محیطی و توسعه‌ی پایدار چهار روش روسازی در ایران به کمک چهار روش تحلیل چندمعیاره

Abstract

محیط­زیست شهری یکی از پایه­های زندگی انسان در شهرها است و توسعه­ی شهرها همراه با نادیده گرفتن محیط­زیست شهری، سبب گسترش مخاطرات زیستی شده است. توسعه­ و پیشرفت پایدار راه حل جامع برای حفظ منابع زیستی شهرها می­باشد. روسازی یکی از موارد اساسی در شهرسازی به­شمار می­رود که اگر در راستای پیشرفت پایدار انجام نپذیرد سبب بروز مشکلات زیست­محیطی خواهد شد. این پژوهش تلاش می­کند تا روش­های مختلف روسازی را با استفاده از برخی شیوه­های تحلیل چند معیاره مورد ارزیابی توسعه­ی پایدار و زیست­محیطی قرار دهد. از جمله مواردی که جهت ارزیابی در ساخت­وساز رویه­ها در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفته است، کاهش آلودگی هوا در طول تولید و بهره­برداری از رویه، کاهش اتلاف منابع آبی و مدیریت آن، کاهش اتلاف منابع انرژی­ و بازیابی پسماندها در رویه­ها می­باشد. نتایج پژوهش بر روی انتخاب روش­ مطلوب روسازی از میان روش­های متداول روسازی در عرصه­ی جهانی (آسفالت قیری، آسفالت متخلخل، بتن غلتکی، بتن اسفنجی) متمرکز شده است. شیوه­های به­کار رفته جهت تحلیل چند معیاره، جمع وزنی ساده، برنامه‌ریزی سازشی، تاپسیس و عملگر میانگین وزنی مرتب می­باشد. نتایج پژوهش بیانگر این است که از نظر پیشرفت پایدار و محیط­زیست شهری، بتن اسفنجی، راهی سبز و مناسب­ترین روش از میان روش­های مطرح شده است.