تأثیر نانو اکسید روی و باکتری‌های محرک رشد بر فعالیت آنزیم فسفاتاز اسیدی، میزان روی، پروتئین و صفات وابسته به رشد دانه تریتیکاله

Abstract

به منظور بررسی تأثیر نانو اکسید روی و تلقیح بذر با باکتری­های محرک رشد بر فعالیت آنزیم فسفاتاز اسیدی، میزان روی، پروتئین و صفات وابسته به رشد دانه تریتیکاله، آزمایشی با سه تکرار در گلخانه تحقیقاتی دانشکده علوم کشاورزی دانشگاه محقق اردبیلی به صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوک­های کامل تصادفی در سال 1392 اجرا گردید. فاکتورهای مورد بررسی شامل محلول­ پاشی با نانو اکسید روی در پنج سطح (عدم محلول ­پاشی به ­عنوان شاهد، 0.25، 0.5، 0.75 و 1 گرم در لیتر) و چهار سطح تلقیح بذر با PGPR (عدم تلقیح بذر با باکتری به­ عنوان شاهد، تلقیح بذر با ازتوباکتر کروکوکوم استرین 5، آزوسپریلیوم لیپوفروم استرین OF و سودوموناس پوتیدا استرین 9) بودند. مقایسه میانگین­ها نشان داد که بالاترین فعالیت آنزیم فسفاتاز اسیدی (1.35 نانومول بر دقیقه)، میزان روی (31.4 میلی گرم بر کیلوگرم)، پروتئین (134.2 گرم بر کیلوگرم)، سرعت (0.0017 گرم در روز) و طول دوره پر شدن دانه (40.74 روز) به ترکیب­ تیماری تلقیح بذر با آزوسپریلیوم در محلول­پاشی 1 گرم در لیتر نانو اکسید روی و کم­ترین آن­ها ( به ترتیب 0.46 نانومول بر دقیقه، 23.1 میلی گرم بر کیلوگرم، 108.6 گرم بر کیلوگرم ، 0.0012 گرم در روز و 24.14 روز) در عدم تلقیح بذر با باکتری­های محرک رشد × عدم محلول­ پاشی نانو اکسید روی (شاهد) به دست آمد. به نظر می­رسد به منظور بهبود کیفیت بذر تولیدی و افزایش میزان عنصر روی، پروتئین دانه و طول دوره پر شدن دانه می­توان پیشنهاد کرد که تلقیح بذر تریتیکاله با باکتری آزوسپریلیوم در محلول پاشی یک گرم در لیتر نانو اکسید روی به کار برده شود.