بررسی و تحلیل نقش دولت در دگرگونی نظام توسعه منطقهای ایران پس از دهه 60 ﻫ.ش (با بهره گیری از تکنیک TOPSIS جهت رتبه بندی استانها)
دریافت مدرک
FullText
اندازه فایل:
679.8کیلوبایتنوع فايل (MIME):
PDFنوع مدرک
Textمقاله علمی -پژوهشی کاربردی
زبان مدرک
فارسیچکیده
دولتها به عنوان عالیترین مرجع قدرت و قانون گذاری از عوامل اصلی توسعه منطقهای محسوب میگردند. سوابق تحقیق گویای عدم تعادل نظام منطقهای کشور به عنوان مساله اصلی تحقیق از یک سو و نقش دولت به صورت عام و دولتهای پس از انقلاب به صورت خاص در توسعه منطقهای به عنوان متغیر اصلی از سوی دیگر حائز اهمیت است. روش تحقیق این مقاله توصیفی – تحلیلی است. روش گردآوری اطلاعات بصورت اسنادی است. در این مقاله از یک سو به تبیین ماهیت و سازوکارهای دولت در توسعه منطقهای کشور پس از انقلاب پرداخته شده و از سوی دیگر با 25 شاخص اقتصادی – زیربنایی و اجتماعی با استفاده از مدل تاپسیس و روش آنتروپی شانون به رتبه بندی استانهای کشور در دهههای 70 و 90 ﻫ.ﺵ اقدام شد. نتایج نشان میدهد با حفظ ماهیت دولت گرایی دهه اول انقلاب، علی رغم عدم تعادل شدید منطقهای، به دلیل خط مشی نئوکلاسیکی برنامه اتخاذ شده تعدیل ساختاری، کمترین اقدامات توسعه منطقهای در دوره دولت سازندگی صورت گرفت و اقدامات توسعه منطقهای دولت دوره اصلاحات با تشدید دولت گرایی و تمرکزگرایی در دوره دولت نهم و دهم کم رنگتر شد. از این رو ضرورت به تعادل کشاندن نظام نامتوازن منطقهای ایران با افزایش بیش از 31 برابری وزن توسعه استان اول (تهران) با استان آخر (کردستان)، نیازمند تحول در ساخت و کارکرد دولت مبتنی بر الگوی حکمروایی خوب (مهمترین راهبرد) در سطح ملی و منطقهای میباشد.
کلید واژگان
دولتایران
توسعه منطقهای - TOPSIS
شماره نشریه
2تاریخ نشر
2019-05-221398-03-01
ناشر
موسسه آموزش عالی قشمسازمان پدید آورنده
دانش آموخته دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایراناستاد گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
دانشیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، واحد یادگار امام خمینی (ره) شهرری، دانشگاه آزاداسلامی، تهران ایران
