تأثیر شوری آب آبیاری بر دینامیک کربن و نیتروژن آلی بقایای گیاهان یونجه و جو

Abstract

<strong>بازگشت بقایای گیاهی به خاک به­ویژه در مناطق خشک و نیمه­خشک از ارکان مهم و اجتناب ناپذیر پایداری اکوسیستم­های کشاورزی است. به­منظور بررسی تأثیر شوری آب آبیاری بر دینامیک کربن و نیتروژن آلی آزمایشی گلدانی به صورت کرت­های دو بار خرد شده، با سه تکرار و با استفاده از کیف کلش<strong>[1]</strong> در گلخانه­ی دانشکده­ی کشاورزی دانشگاه زنجان به اجرا در آمد. فاکتورهای مورد بررسی در این آزمایش شامل دو نوع بقایای گیاهی (جو و یونجه)، شوری آب آبیاری در سه سطح (3/0، 4 و 8 دسی زیمنس بر متر) و مدت زمان خوابانیدن بقایا در چهار سطح (یک، دو، سه و چهار ماه) بودند که به­ترتیب در کرت­های اصلی، فرعی و فرعی-­فرعی قرار داده شدند. نتایج نشان داد که با افزایش شوری آب آبیاری مقدار هدررفت کربن و نیتروژن آلی کاهش یافت به­طوری که مقدار هدررفت کربن در شوری­های 3/0، 4 و 8 دسی زیمنس بر متر برای بقایای یونجه به­ترتیب 52/65، 71/61 و 89/58 و برای بقایای جو به­ترتیب 95/60، 95/51 و 33/48 درصد و مقدار هدررفت نیتروژن برای بقایای یونجه به­ترتیب 99/65، 02/54 و 09/48 و برای بقایای جو به­ترتیب 04/61، 31/52 و 13/44 درصد برای یک دوره­ی چهار ماهه بود. با افزایش سطح شوری آب آبیاری از 3/0 به 4 و 8 دسی زیمنس بر متر، مقدار هدررفت کربن از بقایای یونجه به­ترتیب 82/5 و 12/10 درصد و از بقایای جو به­ترتیب 77/14 و 71/20 درصد و مقدار هدررفت نیتروژن از بقایای یونجه به­ترتیب 13/18 و 12/27 و از بقایای جو به­ترتیب 30/14 و 70/27 درصد نسبت به شاهد کاهش یافت.</strong><br /> <br clear="all" /><br /> <br /> 1^2.Litter bag