نسبت تحزب و اتحاد ملی در جمهوری اسلامی ایران با تاکید بر قوانین

Abstract

<strong>نسبت تحزب و اتحاد ملی در جمهوری اسلامی ایران با تاکید بر قوانین</strong> <strong>حسن مجیدی<strong>[1]</strong> </strong> <strong>چکیده: </strong> صف آرایی احزاب و جبهه­های سیاسی در آستانه انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم و بازتر شدن زمینه فعالیت احزاب از یکسو، تصویب و اصلاح قانون احزاب در مجلس شورای اسلامی و مجمع تشخیص مصلحت از سوی دیگر، اهمیت پرداختن به مقوله تحزب در کشور را دو چندان ساخته است. تحزب از جمله پدیده­های سیاسی مدرن است که در میان نظام­های سیاسی مردم­سالار و غیر مردم سالار رواج یافته است. اتحاد و وحدت آنگاه که وصف ملت قرار گیرد در ارتباط با تحزب، نسبت­ها و اثرات متفاوت و گاه متعارضی پیدا می­کند. از یکسو قوام ملت سازی به منزله یکی از پدیده­های مدرن و همزمان با حل شدن عوامل هویت بخشِ سنتی و بومی در هویت ملی است؛ از سوی دیگر تحزب همانند دیگر اثراتِ توسعه، به تقویت و تثبیت شکاف­های اجتماعی و سیاسی کمک می­کند. درعین حال احزاب سیاسی از آن رو که ترجمانِ بخش­های جامعه و افکار و سلایق نظام سیاسی و ماشین انتخاباتی به شمار می­آیند؛ با افزایش مشارکت سیاسی، به تقویت اتحاد ملی یاری می­رسانند. در این مقاله ضمن تشریح نسبت اتحاد ملی و تحزب و کارکردها و بایسته­های هر یک، با بهره گیری از الگوی بحران­های پنجگانه در توسعه سیاسی، اثرات افزاینده و کاهنده تحزب بر اتحاد ملی شمرده شده است و در پایان این اثرات بر جمهوری اسلامی به طور مختصر تطبیق داده شده است.

<strong>واژگان کلیدی:</strong> تحزب، اتحاد ملی، شکاف­های اجتماعی، انسجام، مردم سالاری

<br clear="all" />

[1] - دانشیار علوم سیاسی دانشگاه امام صادق (ع)، تهران، ایران majidi118@gmail.com <strong>تاریخ دریافت:9/3/1395- تاریخ پذیرش:22/3/1395</strong>