تحلیل اولویت مکانی پایگا ه های پشتیبان مدیریت بحران زلزله بر مبنای استاندارد طبقه بندی زمین مرجع کاربری ها با استفاده از روش تاپسیس، مطالعه ی موردی: ناحیه ی 1 منطقه ی 6 شهرداری تهران

Abstract

رعایت نکردن اصول و ضوابط مکان‏یابی در برنامه‏ ریزی شهری ممکن است در هنگام وقوع زلزله خسارات جانی و مالی فراوانی به بار آورد. از جمله اقداماتی که به منظور کاهش آثار سوء بلایای طبیعی و غیرطبیعی محل توجه قرار گرفته، احداث پایگاه‏ های پشتیبان مدیریت بحران در سطح شهرها بوده است. یکی از موارد جالب توجه پیش از احداث این پایگاه‏ها انتخاب مکان احداث آن‏هاست؛ مکانی که خود ایمن ‏ترین مکان در هنگام بحران بوده و بتواند در حداقل زمان ممکن حداکثر کارایی را داشته باشد و از گسترده شدن دامنه‏ ی بحران جلوگیری کند. در پژوهش صورت‏ گرفته، ابتدا با بررسی نقش سیستم‏ های مدیریت زمین در مدیریت بحران و سپس با رعایت اصول مکان‏یابی پایگاه‏های پشتیبان، شاخص‏های تعیین اولویت مکانی پایگاه شناسایی و استخراج گردید. این شاخص ‏ها عبارت بودند از بافت فرسوده، سلسله‏ مراتب شبکه ‏ی دسترسی، همجواری‏ های سازگار و ناسازگار و تراکم جمعیتی و مسکونی که در کنار بحث کاربری زمین مورد تجزیه‏ وتحلیل قرار گرفتند اما، برای پرهیز از نگاه تک ‏بعدی به مقوله‏ ی کاربری زمین، از سیستم طبقه‏ بندی زمین مرجع کاربری‏ ها یا همان ال. بی. سی. اس. با ابعاد (فعالیت، عملکرد، ساختار، مالکیت و توسعه‏ی زمین) استفاده شد. سپس، با استفاده از تکنیک تاپسیس، اولویت مکانی پایگاه در سطح ناحیه تعیین و در انتها اطلاعات مربوط به بخشی از ناحیه، که اولویت اول احداث پایگاه معرفی شده بود، به نرم‏ افزار آرک جی. ای. اس. وارد و در نهایت مکان تقریبی احداث پایگاه معین شد.