پیش بینی گرایش به خودکشی بر اساس الگوهای ارتباطی خانواده و حمایت اجتماعی ادراک شده در دانش آموزان

Abstract

هدف و زمینه: نوجوانی با تغییرات سریع نظیر در ساخت و روابط خانوادگی، ترک خانواده و افزایش مشکلات اجتماعی و تحصیلی همراه است، مطالعه­ی حاضر پیش­بینی گرایش به خودکشی بر اساس الگوهای ارتباطی خانواده و حمایت اجتماعی ادراک شده در دانش­آموزان انجام گرفت. روش:مطالعه­ی حاضر توصیفیازنوعهمبستگیبود. جامعۀ آماری پژوهش با مشارکت تمامی دانش­آموزان مدارس دورۀ متوسطۀ دوم شهر اردبیل که در سال تحصیلی 96-1395 مشغول به تحصیل بودند، تشکیل می­دادند؛ با استفاده از روش نمونه­گیری در دسترس403دانش­آموز در این مطالعه مشارکت کردند. برای جمع­آوری داده­ها از فرم کوتاه مقیاس الگوهای ارتباطی خانواده، پرسشنامۀ تجدیدنظر شدۀ خودکشی و پرسشنامۀ حمایت اجتماعی ادراک شده استفاده شد. داده­ها با کمک ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون با استفاده از نرم افزار SPSS-23 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته­ها: الگوهای ارتباطی خانواده و حمایت اجتماعی ادراک شده به ترتیب (31/0-=r و 42/0-=r) با گرایش به خودکشی همبستگی منفی معنی­داری نشان داد (01/0>P). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون آشکار کرد که 31 درصد از کل واریانس گرایش به خودکشی در دانش­آموزان بر اساس الگوهای ارتباطی خانواده و حمایت اجتماعی ادراک شده قابل پیش­بینی است (01/0>P). نتیجه­گیری: نتایج مطالعه­ی حاضر می­تواند به اهمیت نقش خانواده صحه بگذارد و به تمام نهادها و افرادی که به نوعی با خانواده­ها و فرزندانشان سروکار دارند، مثل آموزش و پرورش، مراکز بهزیستی، مراکز سلامت روان و غیره، کمک کند تا بیش از پیش به آموزش و مداخله در خانواده در زمینۀ تعاملات والد- فرزندی بپردازند.