بررسی آماری عابرین پیاده قربانی حوادث رانندگی استان بوشهر در سال های 85 تا 89 و راهکارهای کاهش تصادفات

Abstract

متأسفانه هر ساله تعداد زیادی از مردم عزیز کشورمان در سوانح رانندگی جان خود را از دست می‌دهند، که هزینه‌های آن برای کشور ما بسیار زیاد و بعضاً جبران‌ناپذیر است. از بین رفتن تعداد زیادی از مردم در حوادث رانندگی، اعم از افراد عادی و یا فرهیختگان و نخبگان در رده‌های سنی 35 سال که مهم‌ترین سنین بهره‌دهی فرد برای جامعه است، ضایعاتی به راستی جبران‌ناپذیر بوده و خسارت‌های ناشی از این تلفات از دیدگاه جامعه‌شناسی قابل محاسبه نیستند. وقوع هر تصادف، معلول علل مختلفی است که در این مقاله علل تصادفات سالهای 85 تا 89 مربوط به عابرین پیاده به لحاظ اینکه قریب به 7/13 درصد کل قربانیان حوادث رانندگی در این مدت را تشکیل می‌دهند و حجم بالای این گروه از قربانیان حوادث رانندگی موجب گردیده تا متغیرهای تأثیر گذار در مرگ میر عابرین پیاده ناشی از حوادث رانندگی مورد بررسی قرار گیرد(نیک زاد، 1386). یافته‌های تحقیق نشان دادند که در بازه زمانی مورد مطالعه 3/72% از متوفیان مرد و 7/27% زن بوده‌اند که از لحاظ محل فوت ، 3/12% قربانیان قبل از رسیدن به بیمارستان و 9/47% درصد در بیمارستان و8/34% در محل حادثه و4/2% در منزل فوت کرده‌اند که اصلی‌ترین علت مرگ ضربه به سر (8/44%) می‌باشد و عمده افراد متوفی در جاده‌های برون‌شهری ( 6/41%) و راه‌های درون‌شهری(1/41% ) و 3/17% در جاده‌های خاکی و روستایی تصادف کرده‌اند. 2/40% افراد کمتر از 30 سال، 7/9%بین49-30 سال و 3/41% بالای 50 سال سن داشته‌اند. و 6/16% قربانیان حوادث رانندگی در این ایام جوانان با سن 18 تا 29 سال بوده‌اند که حاکی از این است که بیش‌ترین قربانیان حوادث رانندگی در بین عابرین پیاده مربوط به افراد مسن و کودکان کمتر یا مساوی 10 سال می‌باشند(مرادی و همکاران، 1391).