امنیت در فضاهای شهری و تأثیر آن بر هویت اجتماعی زنان

Abstract

امنیت زمانی مطرح می‌شود که جامعه احساس کند هویتش در خطر است. شهرها از نظر امنیت، جاذبه‌ای برای زنان ندارند و آنها هنگام تردد در سطح شهر، فاقد امنیت جسمی و روحی لا‌زم هستند که این امر به ویژه در زمینه حمل و نقل و جابه‌جایی در شهر بیشتر نمایان می‌شود. این مفهوم، یکی از شاخصه‌های کیفی زندگی در شهرهاست و آسیب‌های اجتماعی از مهمترین پیامدهای مختلف امنیت به‌شمار می‌روند. در این میان فضاهای شهری از جمله مولفه‌هایی هستند که نابهنجاری‌های اجتماعی در بستر آنها به وقوع می‌پیوندند. در نتیجه، با تاکید بر مسائل زنان شاید بتوان گفت شهرها آینه تمام‌نمای تبعیض علیه زنان به‌شمار می‌روند. در نخستین برنامه‌ریزی‌های شهری در نیمه نخست قرن بیستم، شهرها براساس تفکیک کارکردها به شیوه سنتی مورد توجه قرار گرفته‌اند، یعنی زنان به حوزه خصوصی و مردان به حوزه عمومی تعلق داشته‌اند.هدف این مقاله افزایش امنیت فضاهای شهری و تأثیر آن بر هویت اجتماعی زنان می باشد.روش تحقیق دراین پژوهش توصیفیتحلیلی بوده که جمع آوری اطلاعات از منابع اسنادی و کتابخانه‌ای صورت گرفته است. از یافته‌های این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که شرط اساسی برای ارتقای کیفی امنیتجامعه شهری این است که به هویت اجتماعی زنان در فضاهای شهری،به تناسب نیازهای آنها وبدون از تفکیک جنسیتی محدودکننده توجه شود، به خواست ونیازهای آنان در همهابعادشهر:شامل کالبدی فضایی،اجتماعی و... که زمینه‌ساز هویت اجتماعی و نقش‌پذیری آنان در اداره امور شهرها است، توجه گردد.