بررسی قوانین راهنمایی و رانندگی از منظر فقه و حقوق

Abstract

لازمه اجرای هر قانون، آگاهی دادن به شهروندان و شناخت حقوق آنان است که آن هم در سایه امنیت اجتماعی پایدار، حیات پیدا می‌کند. حفظ یا ارتقای امنیت اجتماعی به واسطه استقرار نظم و انضباط یا اجرای قوانین و مقررات راهنمایی و رانندگی به وسیله پلیس، کارکردهای مثبتی در پی دارد. وجود قوانین و مقرراتی که حداقل محدودیت‌ها را برای شهروندان در پی داشته و برای آنان خوشایند باشد.آگاهی آنان از قوانین راهنمایی و رانندگی موجب رعایت بیشتر قوانین راهنمایی و رانندگی می شود. هدف اصلی این مطالعه، تبیین میزان بازدارندگی قوانین راهنمایی و رانندگی از منظر فقه و حقوق است. این مطالعه به روش توصیفی و استدلالی و کتابخانه‌ای انجام شده است و برای جمع آوری اطلاعات، با استفاده از فیش‌برداری و همچنین استفاده از اسناد و سایت‌ها و مجلات پژوهشی و علمی نیز مطالب گردآوری شده است. به طور کلی قاعده های فقهی بر این پایه استوارند که چه کسی عامل اصلی پیدایش حادثه بوده و چه مقدار دخالت داشته است. هرکس که عامل اصلی بوده و هر مقدار که دخالت داشته, به همان نسبت ضامن است و باید خسارت پرداخت کند.