رهیافت نیروی انتظامی به مشارکت اجتماعی؛ با تاکید بر رهیافت شناختی- پیچیدگی

Abstract

مشارکت اجتماعی، به مثابۀ راهبرد کلان سازمان‌های خدمت‌رسان به ذی‌نفعان، در شرایطی که سازمان‌ها و محیط‌های عملیاتی به پیچیدگی دچار شده‌اند، در شناخت و ادراک و سیاست‌گذاری و برنامه‌ریزی به رهیافت نوین نیاز دارد. رهیافت شناختی – پیچیدگی که بر نقش نظام شناختی عاملان اعم ذی‌نفعان و خدمت‌رسانان، از یک‌سو، و پیچیدگی موضوع مشارکت اجتماعی و محیط عملیاتی، ازسوی‌دیگر، تأکید دارد، رهیافت نظری و راهبردی مناسب برای اقدام بهینه در این شرایط است. نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران، به عنوان نیروی ویژه ارائه‌کنندۀ خدمات انتظامی به شهروندان و دیگر ذی‌نفعان، در این شرایط با وظایف گسترده و محیط پیچیده رو‌به‌روست. ادراک مختصات این محیط و موضوعات مأموریت و ماهیت کنش‌ مشارکتی اجتماعی همراه با مختصات نظام شناختی ذی‌نفعان اعم از افراد، اجتماعات، سازمان‌ها و دولت‌ها از الزامات و لوازم طراحی راهبرد کلان برای اقدام بهینه برای اجرای مأموریت‌ها و ارتقای ظرفیت و موقعیت در نیروی انتظامی است.