اثر برخی روش‌های تربیت تاک بر رشدرویشی، عملکرد و کیفیت میوه انگور رقم سفید بیدانه

Abstract

با توجه به فرم‌پذیری بالای انگور، روش‌های متنوع از هدایت و تربیت آن وجود دارد. انتخاب نوع روش تربیت تاک بسته به رقم، نوع استفاده، شرایط اقلیمی، امکانات مکانیزاسیون و شرایط اقتصادی در هر منطقه متفاوت می‌باشد. با هدف بررسی اثر روش تربیت بر عملکرد میوه، رشد رویشی و کیفیت میوه انگور رقم سفید بیدانه ، هشت روش تربیتی شامل پاچراغی، سنتی جوی و پشته، کوردون کوتاه، کوردون دیواری، کوردون زمینی، گایوت، جینوا و روش وای (Y) با مدیریت یکسان در ایستگاه تحقیقات انگور تاکستان قزوین با هم مقایسه شدند. هزینه احداث روش‌ها، ضریب باردهی، میزان رشد شاخه‌ها، میزان موادجامد قابل حل، اسیدیته کل و pH میوه اندازه‌گیری شد. تاک‌های غیرپیوندی با فواصل 4 × 2 کشت شده و طی سال‌های 1381 تا 1385 بررسی شدند. در سال‌های باردهی هرس تاک‌ها به روش شاخه جانشین با شارژ 22جوانه انجام شد. بیشترین و کمترین عملکرد میوه طی دو سال به ترتیب با روش تربیت پاچراغی ( 2/5 کیلوگرم/تاک) و روش جینوا (25/2 کیلوگرم/تاک) بدست آمد. بیشترین ضریب باردهی در روش کوردون کوتاه (45/1) وکمترین این شاخص در روش جینوا دیده شد(85/0). کمترین و بیشترین وزن حبه به ترتیب در روش سنتی (86/0 گرم) و گایوت (21/1 گرم) بود. بیشترین میزان مواد جامد قابل حل (قند) میوه در روش Y (5/24%) و کمترین آن در روش کوردون زمینی و سنتی (5/21%) بدست آمد. میزان اسیدیته قابل تیتراسیون در روش‌های پاچراغی و روش Y نسبت به سایر روش‌ها کمتر بود (546/0 میلی‌گرم /100میلی‌لیتر). بیشترین میزان pH آب میوه نیز مربوط به روش Y (15/4) و کمترین آن مربوط به روش کوردون دیواری (24/3) بود. روش سنتی بیشترین قدرت رشد بوته (45/2 کیلوگرم/ تاک) و روش گایوت کمترین قدرت رشد (19/2 کیلوگرم/ تاک) را نشان داد. در روش کوردون دیواری بیشترین افت جوانه‌زنی (58/24%) و روش پاچراغی کمترین افت جوانه‌زنی (15/16%) مشاهده شد. بر اساس نتایج بدست آمده برتری نسبی روش کوردون کوتاه در این منطقه نسبت به سایر روش‌‌هاآشکار بود.