منظر شهری، معیار ارزیابی معماری بناهای شاخص

Abstract

هران شهر بیگان ههاست و روز به روز با قلمرو ذهنی تعلقات مکانی و خاطرات جمعی شهروندان خود نیز بیگان هتر می‌شود . بیگانگی شهر تهران از خویشتن سنتی و نبود مؤلف ههای نافذ و با ثبات معاصر و مدرن با بار هویتی و فرهنگی در کنار توسعة به دور از برنامه ریزی بنیادین، منجر به نوعی سردرگمی، اغتشاش و عدم خوانایی در شهر شده است. یکی از مه مترین دلایل این ناخوانایی، نبود شبکه قوی و سازمان یافت های از عناصر شاخص عینی و ذهنی است که قابلیت ظهور در نقش نقطه عطف و نشانه در گستره وسیع شهر تهران را داشته باشد. در این میان، پروژ ههای معماری در مقیاس ملی با بار فرهنگی و هویتی خاص خود فرصت مغتنمی است در اضافه کردن نقطة عطفی هویت ساز به شهر که علاوه بر افزایش خوانایی در سیمای شهر با حضوری تعیی نکننده در زندگی شهر، مکانی برای شکل یافتن خاطرات مشترک شهروندان را نیز فراهم آورد. از مهم ترین پروژ ههای معماری که در دهه اخیر با مقیاس ملی و با روندی منطقی در شهر تهران اجرا شد، ساختمان جدید کتابخانه ملی ایران واقع در تپ ههای عبا سآباد تهران است. این نوشتار تلاش می کند تا این پروژه را، در مقیاس منظرین شهر مورد بررسی قرار داده و آن را از همین زاویه با کتابخانه ملی فرانسه در پاریس مقایسه کند.