اثر تمرین اینتروال هوازی شدید بر برخی سایتوکاین‌های سرم و مقاومت به انسولین در مردان چاق

Abstract

چکیده هدف از پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین اینتروال هوازی شدید بر سطوح سرمی اینترلوکین‌های-10، 17و مقاومت به انسولین در مردان چاق سالم بود. نوزده مرد چاق و غیرفعال با میانگین سن 6/5 ± 39 سال، به صورت تصادفی در یکی از گروه‌های تمرین اینتروال هوازی شدید (9 نفر) و گروه کنترل (10 نفر) قرار گرفتند. نمونه‌های خون در حالت ناشتا از همه آزمودنی‌ها جمع‌آوری شد. برنامه تمرین اینتروال هوازی شدید شامل دویدن با شدت 80 تا 90 درصد ضربان قلب بیشینه، سه جلسه در هفته برای 12 هفته بود، درحالی‌که گروه کنترل سبک زندگی غیرفعال خود را حفظ کردند. تمرین اینتروال هوازی شدید موجب افزایش معناداری در غلظت اینترلوکین‌-17 (046/0 = <em>P</em>) و حداکثر اکسیژن مصرفی (003/0 = <em>P</em>)، و کاهش معناداری در توده بدن (004/0 =<em>P</em> )، نسبت کمر/لگن (023/0 =<em>P</em> )، درصد چربی بدن (011/0 =<em>P</em> )، انسولین (000/0 =<em>P</em> ) و مقاومت به انسولین (004/0 = <em>P</em>) شد. این در حالی بود که غلظت اینترلوکین-10در هر دو گروه تغییر معناداری نیافت (590/0 = <em>P</em>). در هر دو گروه (19 نفر)، رابطه معکوس و معناداری در غلظت انسولین با حداکثر اکسیژن مصرفی (58/0- = <em>R</em>) در پیش‌آزمون مشاهده شد. همچنین تغییرات سطح سرمی اینترلوکین‌-17 با غلظت انسولین در پاسخ به تمرین به طور معکوس و معناداری در ارتباط بود (84/0- =<em>R</em> ). بر اساس یافته‌های به دست آمده پیشنهاد می‌شود، می‌توان از تمرین اینتروال هوازی شدید به عنوان یک روش مناسب جهت کاهش التهاب، مقاومت به انسولین و بهبود ترکیب بدن در مردان چاق استفاده نمود.