شیوه بومی بافت در دست‌بافت‌های کردهای شهرستان درگز: میراثی به جای مانده از نواحی قفقاز و آناتولی

Abstract

شهرستان درگز واقع در شمال خراسان در دوره صفویه شاهد مهاجرت گروهی از کردهای مناطق مختلف به ‌ویژه آناتولی و قفقاز بوده است. منطقه هم‌زمان با این مهاجرت و تغییر ترکیب جمعیتی آن شاهد شکل‌گیری فرهنگ‌ جدیدی از جمله هنر بافندگی بوده است، فرهنگ و هنری که کردهای آناتولی و قفقاز با خود به منطقه درگز آوردند. از آن‌جا‌ که این هنر براساس سنت بافندگی شرق به‌ صورت سینه ‌به ‌سینه انتقال پیدا می‌کند هنوز هم می‌توان این انتظار را داشت که بسیاری از ویژگی‌ها و نقوش دست‌بافت‌های کردهای شمال خراسان از جمله شهرستان درگز به ‌صورت دست‌نخورده و یا با تغییرات اندکی باقی‌مانده باشند. هدف این مقاله معرفی، شناخت و تحلیل ویژگی‌های اصیل کردی در بافته‌ها منطقه است. ویژگی‌هایی که حاکی از خاستگاه نقوش از سرزمین مادری قفقاز و آناتولی و در نتیجه برخلاف آن‌چه که تا به امروز نگاشته شده، مهر تأییدی بر حفظ اصالت فرهنگی و هنری اکراد این منطقه است. رویکرد نظری مقاله برحسب دیدگاه تاریخ مطالعات فرهنگی و روش تحقیق نیز تاریخی تحلیلی و ابزار گردآوری اطلاعات نیز به صورت میدانی و کتابخانه‌ای است.