ساختار اتباع در گویش لای زنگانِ داراب

Abstract

برای درک درست از یک زبان، لهجه و گویش و نیز فهم بسیاری از ظرایف زبانی دانستن دستور زبان و قواعد حاکم بر آن ضروری است. بنا بر اهمیت این مسئله نگارندگان در این جستار ساختار اتباع در گویش لای­زنگان داراب را جهت بررسی و به دست دادن تفاوت­ها و شباهت­های ساخت اتباع در این گویش، برگزیدند. اتباع در اصطلاح دستور، لفظی است مهمل و بی­معنی یا فاقد معنی روشن که به دنبال اسم یا صفت می­آید، برای تأکید و گسترش معنی آن­ یا بیان نوعی مفهوم جسم و قسم است. لای­زنگان در شرق داراب و در استان فارس واقع شده است. این روستا دارای گویشی است آمیخته از چند گویش و لهجه که بیش­ترین مشترکات را با شیرازی و لری دارد. جستار پیش رو نتایج بسیاری در پی داشت از جمله اینکه ساختار اتباع غالباً از شیوه­ های ساخت خاصی پیروی می­کند و آن دسته از اتباعی که از شیوه­ های پربسامد پیروی نمی­کنند بسیار اندک­اند. پربسامدترین شیوه­ های ساختن اتباع در این گویش تبدیل همخوان آغازین واژه به «m» یا «p»، افزودن «ak» یا «al» یا «at» به همخوان آغازین و آوردن آن در ابتدا است.