تلفیق معیارهای کیفی و کمی با استفاده از مدل های مکان مبنا به منظور مسیریابی بهینه ی خودروهای اورژانس در محیط های شهری

Abstract

<strong>خودروهای اورژانس شهری با توجه به حساسیت مأموریت خود، همواره برای رسیدن به مقصد به دنبال کمترین زمان ممکن هستند. با توجه به پیچیدگی و گستردگی حمل و نقل و ترافیک در شهرهای بزرگ، عوامل و پارامترهای متعددی علاوه بر مسافت، در زمان رسیدن یک خودروی اورژانس به مقصد تأثیرگذار هستند که این پارامترها می</strong><strong>‌</strong><strong>توانند کیفی یا کمی و پویا یا ایستا باشند. در این مقاله روشی نوین بر مبنای ترکیب مدل</strong><strong>‌</strong><strong>های تلفیق، روش کمی</strong><strong>‌</strong><strong>سازی گاما، استفاده از روابط پیش</strong><strong>‌</strong><strong>بینی زمان سفر و الگوریتم</strong><strong>‌</strong><strong>های فراابتکاری به منظور دستیابی به بهینه</strong><strong>‌</strong><strong>ترین مسیر ارائه شده است. در این مقاله ابتدا کلیه</strong><strong>‌</strong><strong>ی فاکتورهای تأثیرگذار کمی و کیفی قابل محاسبه و دسترسی از دید مسیریابی اورژانس شناسایی شده، سپس با تبدیل پارامترهای کیفی به کمی، هر پارامتر با روش محاسبه</strong><strong>‌</strong><strong>ی حداکثر نرمال شده و بر اساس ارجحیت و میزان تأثیر هر پارامتر در یافتن مسیر بهینه تلفیق می</strong><strong>‌</strong><strong>گردند. روش تست گاما به عنوان یک روش برگرفته از داده برای محاسبه</strong><strong>‌</strong><strong>ی میزان ارجحیت و تأثیرگذاری فاکتورها استفاده شد. روند مذکور با استفاده از داده</strong><strong>‌</strong><strong>ی شبکه معابر و حجم ترافیک دو منطقه از شهر تهران پیاده</strong><strong>‌</strong><strong>سازی شد. وزن در نظر گرفته شده برای هر زیرمعیار تشکیل دهنده</strong><strong>‌</strong><strong>ی درجه سختی مسیر یعنی «کیفیت مسیر»، «عرض»، «شیب»، «نوع مسیر» و «میزان مستقیم بودن مسیر» بر اساس این روش به ترتیب 331/0، 286/0، 188/0، 172/0 و 020/0 بدست آمدند</strong><strong>. </strong><strong>در نهایت از الگوریتم فراابتکاری ژنتیک برای انتخاب مسیر بهینه وسایل نقلیه اورژانس استفاده شد و نتایج آن با الگوریتم معمول مسیریابی دیکسترا مقایسه شد. بر مبنای مقایسه</strong><strong>‌</strong><strong>ی انجام شده روش ارائه شده در این مقاله نسبت به روش</strong><strong>‌</strong><strong>های ساده</strong><strong>‌</strong><strong>ی فعلی برتری قابل ملاحظه</strong><strong>‌</strong><strong>ای داشت.</strong>