سنگ های آسمانی در منظومه شمسی

Abstract

منظومه شمسی در معرض برخورد با سنگ هایی قرار دارد که از زمان تشکیل یافتن سیاره ­ها به جا مانده­ اند. سیاره نماها (asteroids) و شهابها (meteorites) از این گروه سنگ ها می­ باشند.<br /> اولین سیاره نمایا سیارک توسط ستاره شناس ایتالیایی «Giusepppe piazzi» در اول ژانویه 1801 کشف و «Ceres» که الهه نباتات در روم باستان بود نامیده شد. این سیاره نما، در فاصله­ ای متوسط از خورشید، به میزان کمتر از 8/2 واحد نجومی (8/2 برابر فاصله زمین تا خورشید) قرار دارد و 6/4 سال طول می­ کشد تا گردش خود به دور خورشید را تکمیل کند. بزرگ ترین سیاره نما قطری در حدود 1000 کیلومتر دارد. تصور می­ شود که جرم آن در حدود 30% جرم کل تمام سیاره نماها باشد. تنها سه سیاره نمای ,Ceres ,Vesta Pallas، هریک قطری برابر 500 کیلومتر دارند و تخمین زده می­ شود که حداقل 000/100 سیاره نما وجود داشته باشند که قطر آن ها حدود یک کیلومتر باشد اما بیش از 200 سیاره نما وجود دارند که قطرشان به 1000 کیلومتر می رسد.<br /> زمانی تصور می­ شد که سیاره نماها قطعات حاصل از تلاش یک سیاره پیشین می­ باشند. اما اگر همه سیاره نماها قطعات حاصل از تلاش یک سیاره پیشین می­ باشند. اما اگر همه سیاره نماها را با هم به صورت واحد درآوریم، این واحد حدود 5 درصد جرم ماه را تشکیل می ­دهد. و این مقدار ماده تنها قادر به تشکیل پیکره ­ای به عرض 1500 کیلومتر است. اکنون اغلب ستاره شناسان معتقدند که سیاره نماها اجرامی می­ باشند که از 4500 میلیون سال پیش یعنی از زمان تشکیل سیاره­ ها، به جای مانده­ اند. این قطعات هرگز نتوانستند بهم بپیوندند تا یک سیاره واحد را به وجود آورند.