سنجش و سطح‌بندی ظرفیت زیست پذیری در نواحی شهری با استفاده از مدل کوپراس ( نمونه موردی: شهر بیرجند)

Abstract

زیست پذیری یکی از بزرگ‌ترین ایده‌های برنامه‌ریزی شهری دوران معاصر است و ایجاد زیست پذیری در میان شهرهای جهان سوم مسئله نگران‌کننده‌ای است. لذا ایجاد یک شهر زیست پذیر یک تعهد بزرگ و پیچیده است که نیاز است برنامه‌ریزان شهری به لحاظ شاخص‌های زیست پذیری ساکنان شهری را حمایت کنند. روش این پژوهش توصیفی _ تحلیلی است. برای سنجش ظرفیت زیست پذیری از شاخص‌هایی مانند؛ امنیت، بهداشت، مسکن مناسب، نبود خدمات عمومی، زیبایی بصری و تراکم بالای جمعیت استفاده‌شده است و از طریق روش AHPوزن دهی شده‌اند. سپس در چارچوب مدل تصمیم‌گیری چندمعیاره کوپراس به اولویت‌بندی نواحی شهر بیرجند پرداخته‌شده است. هدف این پژوهش سنجش و سطح‌بندی ظرفیت زیست پذیری در نواحی چهارگانه شهر بیرجند است. بر اساس نتایج پژوهش، ناحیه3 به لحاظ شاخص‌های موردبررسی در رتبه نخست واقع گردید و ناحیه 4، 1 و 2 به ترتیب در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند. بدین ترتیب ناحیه دو کمترین ظرفیت زیست پذیری و ناحیه سه بیشترین ظرفیت زیست پذیری را در بین نواحی چهارگانه شهر بیرجند دارا است و درنهایت به‌منظور کاهش موانع و مشکلات موجود راهکارهایی ارائه گردیده است.