طرح آمایش سرزمین و شبکهی شهری جدید حاصل از تقسیم خراسان، بسترساز ایجاد تعادل های ناحیه ای و امنیت اجتماعی در خراسان جنوبی
چکیده
اکثر کشورهای جهان سوم و از جمله ایران با تمرکز بالای جمعیت و امکانات در شهرهای بزرگ و تسلط الگوی نخست شهری، با عدم تعادل در شبکه فضایی سکونتگاهی مواجه میباشند که این مسأله با عدم تعادلهای منطقهای و ناحیهای باعث تشدید آسیبهای اجتماعی و بالطبع باعث بالارفتن هزینههای امنیت اجتماعی میگردد. تهیه و اجرای طرح آمایش سرزمین و ساماندهی سکونتگاهها میتواند تعادلهای اجتماعی را بههمراه داشته باشد و زمینهی نظارت و ایجاد امنیت اجتماعی را فراهم آورد. در این تحقیق استان خراسان قبل از تقسیم بعنوان یک منطقه و خراسان جنوبی به عنوان یک زیرمنطقه مورد مطالعه قرار گرفته است. این تحقیق با هدف تحلیلهای فضایی، با بهرهگیری از مدلهای مرتبه-اندازه، الگوی نخست شهری و شاخص مرکزیت، شبکهی شهرهای استان خراسان را با نظامهای حاصله در استان جدید خراسان جنوبی بعد از تقسیم (1383)، مورد تحلیل قرار داده است. روش تحقیق کمی-تحلیلی بوده که جمعآوری اطلاعات از طریق مطالعات کتابخانهای و طبقهبندی آنها از طریق نرم افزار Excel انجام گرفت. نتایج تحقیق نشان میدهد که شبکه نامتعادل شهری منطقهی خراسان، در بعد از تقسیم و در زیرمنطقهی حاصله تفاوت زیادی را نشان نمیدهد. بنابراین تقسیمات سیاسی-اداری هرچند به تنهایی نمیتواند راهگشای متعادلسازی نظام شبکهی سکونتگاهی باشد اما میتواند با نظام برنامهریزی منطقهای بسترساز ایجاد تعادلهای درون منطقهای باشد و این فرصت را طرح آمایش سرزمین در اختیار برنامهریزان در استان خراسانجنوبی قرار خواهد داد.
کلید واژگان
شبکهی شهریآمایش سرزمین
قانون مرتبه-اندازه
نخست شهر
خراسانجنوبی
شماره نشریه
8تاریخ نشر
2014-03-211393-01-01
