مقایسه اثر دو شیوه تمرین شنای استقامتی و مکمل ویتامین C بر بیومارکرهای تخریب کبدی رت های نر ویستار
چکیده
هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر حمایتی مکمل ویتامینC، بر تغییرات بیومارکرهای تخریب کبدی ناشی از تمرین شنای استقامتی و واماندهساز در سرم رتهای نر ویستار میباشد. بدین منظور تعداد 36 سر رت نر نژاد ویستار در محدودۀ 250 تا300 گرم بطور تصادفی به شش گروه: 1- واماندهساز، 2- واماندهساز با ویتامینC، 3- استقامتی، 4- استقامتی با ویتامینC، 5- کنترل، 6-کنترل با ویتامینC، تقسیم شدند. در هر جلسه گروههای استقامتی یک ساعت، واماندهساز سه ساعت، 5جلسه در هفته و به مدت ده هفته شنا کردند. مکمل ویتامینC (mg/kg 100)، یک هفته پیش از شروع پروتکل تمرینی آغاز و تا پایان هفتۀ دهم ادامه یافت. جهت برآورد شاخصها ALT، AST وALP ، نمونهگیری خونی از سیاهرگ زیرین انجام شد. آنالیز دادهها توسط ANOVA یکطرفه، تست توکی با سطح معناداری 05/0 >α انجام شد.نتایج نشان دادند سطوح ALT گروه واماندهساز بامکمل (02/0=P ) و گروه استقامتی بامکمل (005/0=P) ، کاهش معناداری نسبت به گروه واماندهساز داشتند. سطوح AST گروه استقامتی بامکمل نیز، در مقایسه با گروه کنترل بامکمل (03/0=P) ، و گروه واماندهساز (04/0=P) کاهش داشت. همچنین سطوح ALP گروه استقامتی با مکمل نسبت به گروه واماندهساز کاهش یافت (03/0=P). در نتیجه مصرف مکمل ویتامینC، منجر به کاهش سطوح آسیب کبدی در گروه های تمرینی به خصوص تمرین استقامتی می گردد.
کلید واژگان
شنای استقامتیشنای وامانده ساز
آلانینآمینوترانسفراز
آسپارتات آمینوترانسفراز
آلکالینفسفاتاز
ویتامین C
شماره نشریه
3تاریخ نشر
2016-10-221395-08-01
ناشر
جهاد دانشگاهیسازمان پدید آورنده
کارشناس ارشد فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایراندانشیار فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
