مقایسه ی تأثیر تمرینات هوازی و ترکیبی بر پاسخ آندوتلیالی در مردان سالمند

Abstract

<strong>هدف از پژوهش حاضر، مقایسه­ی آثار تمرینات هوازی و ترکیبی بر پاسخ آندوتلیالی در مردان سالمند می­باشد. برای این منظور تعداد 21 نفر مرد سالمند داوطلب سالم غیرورزشکار در محدوده­ی سنی 80-60 سال انتخاب و به صورت تصادفی به 3 گروه تجربی تمرینات هوازی، تمرینات ترکیبی و گروه کنترل تقسیم­بندی شدند. برنامه تمرینی هوازی شامل راه رفتن یا دویدن با شدت 60-50% حداکثر ضربان قلب بیشینه به مدت 45 دقیقه، هفته­ای 3 جلسه بود. آزمودنی­ها در گروه دوم پس از اجرای 22 دقیقه تمرینات مقاومتی با وزنه، سه دوره با 12-10 تکرار در هر جلسه و با شدت 60-40% یک تکرار بیشینه و زمان استراحت 90-60 ثانیه و 22 دقیقه تمرینات هوازی، با شدت 60-50% حداکثر ضربان قلب بیشینه شرکت نمودند. گروه کنترل تا پایان پژوهش مداخله­ای دریافت نکردند. خون­گیری در آغاز و پایان 48 ساعت پس از اتمام تمرینات در شرایط تجربی اجرا شد. یافته‌‌های این پژوهش نشان داد که سطوح </strong><strong>ICAM-1</strong><strong> در گروه هوازی (9/39%، 02/0=</strong><strong>P</strong><strong>) و ترکیبی (68/45%،02/0=</strong><strong>P</strong><strong>) با کاهش معنی‌دار همراه بوده، اما اختلاف بین گروه­ها معنی‌دار نمی­باشد</strong><strong> )</strong><strong> (05/0</strong><strong>P></strong><strong>)</strong><strong>. مقادیر وزن، درصد چربی و شاخص توده­ی بدنی، سطوح </strong><strong>TC</strong><strong> و </strong><strong>TG</strong><strong> در دو گروه تجربی کاهش معنی‌داری یافته است (05/0</strong><strong>P<</strong><strong>).</strong><strong> در نهایت تمرینات هوازی و ترکیبی با کاهش در </strong><strong>sICAM-1</strong><strong> سرم همراه است. اگر چه این کاهش، در نتیجه­ی تمرینات ترکیبی ممکن است بیش از تمرینات هوازی به تنهایی باشد.</strong>