تأثیر فعالیت استقامتی با حجم بالا در شرایط هایپوکسی نورموباریک و نورموکسی بر پاسخ مویرگ زایی در مردان غیرفعال

Abstract

<strong>تمرینات ورزشی باعث تغییرات فیزیولوژیکی و بیوشیمیایی گسترده ای در بدن می شوند که از جمله این تغییرات می توان به افزایش چگالی مویرگی یا آنژیوژنز در بافت عضله اسکلتی و عضله قلبی اشاره کرد. </strong><strong>VEGF</strong><strong> به عنوان مهمترین فاکتور آنژیوژنیکی جهت رخداد فرایندهای آنژیوژنزی شناخته شده است، لذا هدف از انجام تحقیق حاضر بررسی تاثیر یک جلسه فعالیت استقامتی طولانی مدت در شرایط هایپوکسی نورموباریک و نورموکسی بر پاسخ مویرگ زایی در مردان غیر فعال می باشد.به این منظور 8 مرد جوان غیر فعال (سن 5/0±25 سال و قد 4/5±174سانتی متر، وزن 5/4±62کیلوگرم؛ حداکثر بازده کاری (</strong><strong>Wmax</strong><strong>) در شرایط هایپوکسی 41/13±159و در شرایط نورموکسی21/8±171 به عنوان آزمودنی انتخاب شدند. آزمودنی‌ها پروتکل فعالیت تداومی را در شرایط هایپوکسی نورموباریک (3/15 تا 5/15 درصداکسیژن تقریباً برابر ارتفاع 2500 متر) و همین پروتکل را در شرایط نورموکسی در دو هفته مجزا اجرا کردند. نمونه های خونی قبل، بلافاصله و 2 ساعت بعد از فعالیت گرفته شد. نتایج آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری‌های مکرر نشان داد که بین شرایط محیطی مختلف (هایپوکسی و نورموکسی)، درمیزان</strong><strong>اثرگذاری</strong><strong>برسطوح</strong><strong>VEGF</strong><strong>سرمی مردان غیر فعال اختلاف معنادار وجود دارد(036/0</strong><strong>P=</strong><strong>). مداخلات تمرینی و مطالعات بسیاری برای مشخص شدن مویرگ زایی در بدن نیاز است. اگرچه سطوح بالای </strong><strong>VEGF</strong><strong>بعد از فعالیت تداومی در شرایط هایپوکسی به نسبت شرایط نورموکسی ممکن است منجر به افزایش آنژیوژنز و مویرگ زایی شود. به هر حال مطالعات آینده برای مشخص شدن محرک‌ها و مکانیسم‌هایی که برای رشد عروق جدید در تمرینات تداومی که گزارش شده نیازمند است.</strong>