تأثیر تمرین هوازی پس از قرارگیری در معرض هوای آلوده به ذرات کربن سیاه بر بیان ژن TLR4 و TLR2 در بافت هیپوکمپ مغز موش‌های صحرایی

Abstract

قرارگیری در هوای آلوده بر سیستم عصبی مرکزی تأثیرگذار است و به التهاب و تخریب عصبی منجر می‌شود. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرین هوازی و هوای آلوده به ذرات کربن سیاه بر بیان mRNA ژن گیرندۀ شبه تول 2و 4 (TLR4 و TLR2 ) در هیپوکمپ مغز موش‌ها بود. 24 سر موش نر نژاد ویستار به‌طور تصادفی در چهار گروه الف) کنترل، ب) آلودگی، ج) تمرین و د) تمرین- آلودگی قرار گرفتند. موش‌های گروه‌های ب و د به مدت چهار هفته در معرض ذرات قرار گرفتند. پس از هر جلسه آلودگی، گروه دو ج به اجرای برنامۀ تمرین هوازی با 50 درصد سرعت بیشینۀ خود (60 دقیقه در هر جلسه) پرداختند. با استفاده از روش Real time-Pcr بیان mRNA ژن‌های TLR4و TLR2در بافت‌ هیپوکمپ مغز موش‌ها ارزیابی شد. برای تعیین معنادار بودن تأثیر تمرین و آلودگی از تحلیل واریانس دوطرفه استفاده شد. هوای آلوده به ذرات کربن سیاه به افزایش معنا‌داری در بیان mRNA ژن‌های TLR4 (005/0=P) و TLR2(033/.=P) منجر شد. تمرین تأثیر معناداری بر بیان mRNAژن TLR4(137/0=P) و TLR2 (113/0=P) نداشت و تمرین به‌دنبال قرارگیری در معرض هوای آلوده تأثیر معناداری بر بیان mRNAژن‌های TLR4 (063/0=P) و TLR2(867/0=P) در بافت هیپوکمپ موش‌های صحرایی نر نداشت. همچنین، تمرین با کاهش معنا‌دار تودۀ بدن در گروه‌های در معرض ذرات کربن سیاه همراه شد. به‌نظر می‌رسد تمرین هوازی سبب تنظیم کاهشی TLR4 و TLR2 در هیپوکمپ مغز موش‌ها پس از قرارگیری در معرض هوای آلوده می‌شود و شاید بتواند آثار التهاب عصبی ناشی از آلودگی را تعدیل کند.