بررسی اثرات سیستمهای کاشت پیاز (نشاء و آنیون ست) بر صفات کمی و کیفی برخی از ژنوتیپهای پیاز در بهبهان
چکیده
به منظور تعیین مناسبترین سیستم کاشت و ژنوتیپ برای زودرس کردن پیاز آزمایشی به صورت اسپلیت پلات در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار به مدت دو سال زراعی (93-1391) در ایستگاه تحقیقات کشاورزی بهبهان اجرا شد. در این آزمایش عامل اصلی شامل دو روش کاشت نشایی و سوخچه و عامل فرعی شامل چهار ژنوتیپ ریماورا، تگزاس- ارلیگرانو، رقم امید بخش بهبهان و توده محلی رامهرمز بود. نتایج حاصل نشان داد که حداکثر عملکرد کل و قابل فروش در سیستم کشت سوخچه تولید شد ولی اختلاف عملکرد قابل فروش این دو سیستم کاشت معنیدار نبود. عملکرد کل و قابل فروش رقم پریماورا بر سایر ژنوتیپها در سطح احتمال یک درصد برتری داشت. حداکثر وزن، قطر و ارتفاع سوخ و قطر لایه خوراکی و حداقل قطر گردن به رقم پریماورا تعلق داشت. رقم امید بخش بهبهان حداکثر درصد کل مواد جامد محلول و درصد ماده خشک سوخ را به خود اختصاص داد. با توجه به نتایج این بررسی برای زودرس کردن پیاز در بهبهان کاشت رقم پریماورا در سیستم کشت سوخچه با عملکرد کل و قابل فروش (بهترتیب 63/65 و 40/64 تن در هکتار) به تولیدکنندگان پیاز توصیه میشود.
کلید واژگان
پیازژنوتیپ
سوخچه
سیستم کاشت
عملکرد
نشاء و قابل فروش
شماره نشریه
3تاریخ نشر
2014-09-231393-07-01
ناشر
موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذرAgricultural Research,Education and Extension Organization
سازمان پدید آورنده
مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ایستگاه تحقیقات کشاورزی بهبهانشاپا
2322-40962423-4877
