مقایسه وضعیت قلبی کودکان تالارسمیک تحت درمان بادسفرال با کودکان غیر تالاسمیک

Abstract

سیدروز قلبی ناشی از آهن موجود در خون تزریقی مهمترین علت مرگ در تالاسمی ماژور علی رغم درمان با داروی دافع آهن دسفرال یا دفروکسامین (DFO) است.هدف ما تعیین نوع و شدت درگیری قلبی در گروهی از بیماران تالاسمی ماژور تحت درمان با DFO و مقایسه وضعیت قلبی آنها با کودکان غیر تالاسمیک است.ما 67 بیمار تالاسمی ماژور و همین تعداد کودک غیرتالاسمیک را بررسی نموده و فاکتورهای موثر در درگیری قلبی آنها را مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار دادیم. فاکتورهایی که مورد مطالعه قرار گرفتند عبارت بودند از سن، فریتین سرم، سن شروع درمان با DFO، الکتروکاردیوگرافی، رادیوگرافی، اکوکاردیوگرافی.Shortening fraction (SF)، Ejection fraction (EF) قلب گروه تالاسمیک کمتر از گروه غیر تالاسمیک بود و اختلاف بین آنها از نظر آماری معنی دار است(P < 0.001) و در بیماران تالاسمیک بین میزان فریتین سرم و مقدار EF و SF همبستگی معنی دار وجود نداشت. در بیمارانی که دسفرال را مرتب دریافت می نمودند فریتین سرم کمتر بود. (P < 0.001) . 16بیمار نوعی عارضه قلبی نشان دادند که سن بالاتر (P < 0.001) و SF کمتر (P < 0.05) و سن شروع DFO بالاتر (P < 0.001) در مقایسه با بیماران بدون عارضه قلبی داشتند. ما نتیجه می گیریم که بیماران تالاسمی ماژور علی رغم درمان با DFO کارکرد قلبی ضعیف تری در مقایسه با گروه تالاسمیک دارند و در این بیماران عارضه قلبی در سنین بالاتر و در گروهی مشاهده می شود که DFO را دیرتر شروع نمودند و اندازه گیری SF قلب از طریق اکوکاردیوگرافی برای بررسی عارضه قلبی آنها ارزش تشخیص دارد.