میزان خوددرمانی و عوامل موثر بر آن در شهر تهران

Abstract

زمینهامروزه رشد آگاهی های مردم انگیزه ای برای آنان فراهم کرده است تا نقش بیشتری در سلامت خود ایفا کنند. این شرایط موجب شده است که خود درمانی به یکی از جنبه های مهم سیستم بهداشت و درمان تبدیل شود. بررسی ابعاد و روند خوددرمانی در جامعه نقش موثری در کنترل و هدایت پدیده خوددرمانی ایفا می کند.اهداف• برآورد فراوانی خوددرمانی در شهر تهران• تعیین عوامل موثر بر خوددرمانیمواد و روش هااین بررسی یک مطالعه مقطعی است. جمعیت مورد بررسی افراد ساکن در شهر تهران هستند. در این مطالعه از روش نمونه گیری چند مرحله ای استفاده شده است بدین صورت که ابتدا مناطق شهرداری براساس موقعیت جغرافیایی در پنج طبقه تقسیم بندی شد. سپس محل خوشه ها در هر منطقه به طور تصادفی انتخاب گردید و در مجموع 5973 نفر حجم نمونه در هر خوشه متناسب با تراکم جمعیت هر منطقه تعیین گردید. به عنوان نمونه مورد مطالعه قرار گرفتند. داده های نیاز با کمک پرسشنامه جمع آوری گردید و با کمک نرم افزار SPSS مورد تحلیل قرار گرفت.یافته هابررسی داده ها حاکی از آن بود که 7/18 درصد جمعیت مورد مطالعه در طی دو ماه حداقل یک شکایت جسمی و روانی داشته اند که 32/8 درصد آنان برای درمان بیماریهای خود از خود درمانی استفاده نموده بودند. از بین افراد یکه دو ماه مورد بررسی شکایت جسمی و روانی نداشتند 6/31درصد بدون ابتلا به بیماری و با هدف پیشگیری از دارو استفاده کرده بودند.اقدام به خود درمانی با نوع بیماری افراد ارتباط معنی داری دارد (P.value