نگاهی نقادانه بر دیدگاه انسان سازمانی مک‎گریگور

Abstract

<strong><em>چکیده:</em></strong> <em>انسان به عنوان دردانه هستی برای رسیدن به کمال باید تمام تلاش خود را معطوف به آن هدف غایی نماید. این موجود که محور تمام عالم و به نوعی بهانه آفرینش می‎باشد در حوزه اجتماعی برای رفع نیازهای خود ناچار به همکاری و تعامل با دیگر همنوعان خویش می‎باشد. نمونه بارز این نوع همکاری را در سازمان‎ها که با اهداف خاص و متشکل از منابع متفاوت بوجود می‎آیند یافت. انسان در این سازمان‎ها به کار و فعالیت در راستای اهداف مشخص شده گام برمی‎دارد و عواملی چون روحیات شخصی، محیط کار و روابط تعیین‎شده بین اجزاء و بویژه انگیزه در این بین دارای اهمیت خاصی است. بیشترین نقش را در احیا و تقویت این عوامل مدیر مجموعه بر عهده دارد؛ بنابراین دو عامل اصلی را در این بین می‎توان شناخت؛ یکی عوامل ذاتی و درونی کارکنان و دیگری کیفیت محیطی که آنها در آنجا فعالیت می‎نمایند. وجود انگیزه و انگیزش‎های مختلف در بین انسان‎ها و محیط سازمانی موجد پدید آمدن رفتارهای سازمانی مختلفی خواهد شد. تعریف انسان‎ها و تقسیم ماهوی آنها از بعد رفتاری برای شناخت هرچه بهتر در جهت اداره صحیح آنها از جمله دغدغه‎های اندیشمندان عرصه علم مدیریت بوده و هست. یکی از اندیشمندانی که در این خصوص به تعریف و توصیف انسان در سازمان پرداخته و در ادامه راهبردهای لازم را برای مدیریت بر آنها بیان داشته است مک‎گریگور می‎باشد؛ بنابراین سعی نگارنده در این نوشتار معطوف به توصیف و تبیین نظریه ایشان بوده و با نگاهی نقادانه به تحلیل و بررسی آن در مبانی، تعریف و توجیهات و در صورت لزوم روش‎شناختی خواهد بود</em>