سطح احساس مثبت از تدریس آموزشگران کشاورزی بر پایه احساس خودکارآمدی تدریس آنها

Abstract

این پژوهش از نظر هدف کاربردی است و داده‌ها به روش پیمایشی گردآوری شد. به لحاظ تحلیل داده‌ها نیز پژوهش‌ علّی - ارتباطی به‌شمار می‌آید. هدف این پژوهش پیش بینی سطح متغیر احساس مثبت از تدریس ناشی از ابعاد خودکارآمدی تدریس آموزشگران کشاورزی بود. جامعه آماری متشکل از 210 نفر از آموزشگران دو مرکز آموزش عالی علمی کاربردی کشاورزی واقع در استانهای تهران و البرز بود که با استفاده از فرمول تصحیح جامعه معین 130 نفر به روش نمونه‏گیری طبقه‌ای تصادفی گزینش شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌ای استاندارد بود که وضعیت روایی آن به سه صورت صوری، سازه و تشخیصی تأیید شد و وضعیت پایایی آن با محاسبه مقادیر پایایی ترکیبی و تتای ترتیبی صورت گرفت. روش غالب آماری مدلسازی معادلات ساختاری به روش حداقل مربعات جزیی بود که نتایج نشان داد احساس مثبت از تدریس آموزشگران در هنگام تدریس و بیرون کلاس به دو بعد از احساس خودکارآمدی شامل انگیزش بخشی به فراگیران و حفظ منزلت آموزشگری وابسته است. این در حالی است که احساس خودکارآمدی در آموزش تنها سبب تقویت احساس مثبت در بیرون کلاس می‌شود.