تحلیل پروبلماتیک آسیب های اجتماعی در مناطق حاد و بحرانی (محلات هدف: اسلام آباد- نجف آباد شهر زنجان)

Abstract

حاشیه نشینی و یا به تعبیر امروزی اسکان غیر رسمی، پیامد شهرنشینی سریع و انتقال به پارادایم اقتصادی اجتماعی صنعتی شدن است. حاشیه نشینی به عنوان یکی از معضلات اجتماعی مترادف با انواع آسیب ها و انحرافات اجتماعی می باشد. معضلات زیست محیطی، عدم دسترسی به امکانات و خدمات شهری مناسب، مشکل دفع فاضلاب، عدم دسترسی به آب سالم و بهداشتی، انحرافات اجتماعی همچون: اعتیاد، کمبود اشتغال، سطح بسیار پایین درآمد و حتی نزدیک به خط فقر، نداشتن روحیه شهروندی و انزوای اجتماعی در این مناطق و ...؛ از جمله ویژگی ها و مسائل و مشکلات عمده در مناطق حاشیه نشین می باشد که همواره مورد توجه جامعه شناسان و مدیران شهری بوده است. در این راستا پژوهش حاضر می کوشد به تحلیل آسیب های اجتماعی در مناطق حاد و بحرانی با در محلات هدف اسلام آباد- نجف آباد شهر زنجان بپردازد. در این زمینه، ابتدا با استفاده از آزمون تک نمونه ای t، وضعیت هریک از شاخص های تحقیق در مطالعه بررسی شده است. نتایج تحلیل های آماری نشان می دهد که از نظر جامعه آماری وضعیت شاخص های کلی موثر در گسترش آسیب های اجتماعی در حد متوسط رو به بالا است. طبق آزمون تک نمونه ای T وضعیت شاخص های «اقتصادی» با ضریب 14.50، «محیطی» با ضریب 3.49-، «اجتماعی-فرهنگی» با ضریب 31.05، «خانوادگی» با ضریب 33.46، «فردی-روانی» با ضریب 9.99، و «مدیریتی» با ضریب 25.13 است.