بررسی امنیت و رابطه آن با مسکن گزینی در بافت فرسوده شهر زنجان

Abstract

در حال حاضر بیش از 50% جمعیت جهان در شهرها ساکن هستند. تراکم بالای جمعیت در مراکز شهری، باعث افزایش انواع جرایم شهری و کاهش امنیت در جوامع شهری شده است. هدف این مطالعه بررسی وضعیت امنیت و عوامل طراحی و برنامه‌ریزی مؤثر بر امنیت و ارتباط متغیر امنیت با مسکن گزینی می باشد. پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی انجام گرفته است و اطلاعات مورد نظر به‌صورت مشاهده، تهیه نقشه های ضروری و تکمیل پرسشنامه جمع آوری گردید و برای تحلیل آن‌ها از نرم افزار SPSS استفاده شده است. حجم نمونه 365 خانوار می‌باشد که از جامعه آماری بافت فرسوده شهر زنجان انتخاب شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد متغیر امنیت و عوامل طراحی و برنامه‌ریزی مؤثر بر امنیت در سطح متوسط بوده که با شرایط مناسب فاصله دارد. همچنین بر اساس یافته ها بین مسکن گزینی و امنیت رابطه معناداری وجود دارد. یعنی به هر میزان که در محله‌ای امنیت بالا باشد تأثیر مثبت در افزایش مسکن پذیری آن محلات خواهد داشت.