نقش روش های خودآموزی و حضوری بر یادگیری و یادداری فراگیران دوره های آموزشی کوتاه مدت فرماندهی انتظامی استان زنجان

Abstract

امروزه سازمان ها بر فراهم سازی فرصت های یادگیری برای کارکنان در سطوح متفاوت سازمانی تاکید داشته و هم زمان با افزایش توجه به آموزش انتظارات و توقعات نیز ارتقاء یافته است. اگر در گذشته برگزاری دوره های آموزشی و شرکت دادن کارکنان در آنها اقناع کننده به نظر می رسید، امروزه از آموزش انتظار می رود که بتواند تحقق اهداف سازمانی را تسهیل نماید. حال این آموزش ها می تواند به روش های گوناگون اعم از حضوری، مجازی و خودآموزی در سازمان ارائه گردد. یکی از شیوه های آموزشی، خودآموزی می باشد که در حال حاضر به عنوان یک عمل استاندارد در آموزش های سازمانی در نظر گرفته می شود. به بیان دیگر در شرایط کنونی یکی از روش های آموزشی نوین که در دهه اخیر در سطح سازمان ها مطرح شده و به شدت نیز مورد استقبال قرار گرفته است، خودآموزی می باشد. خودآموزی در رساترین مفهوم برای معرفی آموزش بدون حضور معلم شناخته شده است. خودآموزی امکان افزوده ای در کنار آموزش حضوری است که با ویژگی هایی ازجمله جدایی معلم و شاگرد و کنترل بیشترفرایند یادگیری توسط شاگرد نسبت به معلم همراه است. خودآموزی را در ساده ترین مفهوم آن می توان به نوعی از آموزش که در خارج از محیط آموزشگاه اتفاق می افتد تعریف کرد.