تأثیر محلول‌پاشی روی، بر و منگنز بر عملکرد گلرنگ در شرایط مختلف رطوبتی

Abstract

این پژوهش به منظور بررسی تأثیر محلول­پاشی روی، بر و منگنز بر عملکرد گلرنگ رقم محلی اصفهان تحت شرایط مختلف رطوبتی در بهار و تابستان 1394 در منطقه قزوین انجام شد. این آزمایش به صورت کرت­های یکبار خرد شده در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی در 3 تکرار اجرا شد. عوامل مورد آزمایش شامل: دور آبیاری در 3 سطح (I₁: آبیاری هر 6 روز یکبار، I₂: آبیاری هر 9 روز یکبار و I₃: آبیاری هر 12 روز یکبار) به عنوان عامل اصلی و محلول­پاشی عناصر ریزمغذی در 8 سطح (M₁: Zn، M₂: B، M₃: Mn، M₄: B + Zn، M₅: Mn + Zn، M₆: B + Mn، M₇: B + Zn + Mn: M₈: آب خالص (شاهد)) به عنوان عامل فرعی در نظر گرفته شدند. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که اثر ساده آبیاری و اثر ساده محلول­پاشی بر عملکرد دانه گلرنگ معنی­دار بودند. نتایج مقایسه میانگین­های اثر سطوح آبیاری بر عملکرد دانه نشان داد که بیشترین عملکرد دانه متعلق به تیمار آبیاری 6 روز با میانگین 1584 کیلوگرم در هکتار بود و تیمارهای 9 و 12 روز آبیاری به ترتیب با میانگین­های 1438 و 1306 کیلوگرم در هکتار کمترین عملکرد دانه را داشتند و از نظر آماری در یک گروه آماری مشترک قرار داشتند. نتایج مقایسه میانگین­های اثر سطوح محلول­پاشی بر عملکرد دانه نشان داد که تیمار روی + منگنز + بور با میانگین 1579 کیلوگرم در هکتار بیشترین عملکرد دانه را دارا بود و کمترین مقدار عملکرد دانه متعلق به تیمار شاهد با میانگین 1262 کیلوگرم در هکتار بود.