مطالعه جامعه شناختی میزان رضایت‌مندی کارکنان فرماندهی انتظامی استان آذربایجان شرقی از خدمات معیشتی - رفاهی و ارتباط آن با احساس محرومیت نسبی

Abstract

رضایت‌مندی نیروی انسانی در سازمان‌ها عامل مهمی در موفقیت و بقا هر سازمان محسوب ﻣﻲشود. این میزان موفقیت ﻣﻲتواند متأثر از احساس خوب نسبت به سازمان خودی در مقایسه با سایر سازمان‌ها باشد. به این معنا که اگر نیروی انسانی یک سازمان احساس خوبی نسبت به محیط کار و شرایط حاکم بر آن داشته باشند، انگیزه کافی برای کار و تلاش و وفاداری آن‌ها به سازمان فراهم ﻣﻲآید. در غیر این‌صورت نوعی احساس محرومیت در آن‌ها ایجاد شده و به نوعی بهره‌وری سازمان تحت الشعاع قرار ﻣﻲگیرد. از این رو، کشف عوامل مؤثر بر رضایت‌مندی آن‌ها، با توجه به افزایش شدت رقابت در میان سازمان‌ها، از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف اصلی تحقیق حاضر بررسی میزان رضایت‌مندی کارکنان فرماندهی نیروی انتظامی استان آذربایجان شرقی از خدمات رفاهی– معیشتی ناجا و تأثیر محرومیت نسبی بر آن ﻣﻲباشد. به منظور تبیین موضوع از نظریه‌های محرومیت نسبی گیدنز، تدرابرت گر و مقایسه اجتماعی لئون فستینگر استفاده شده است. روش تحقیق حاضر پیمایشی بوده و از پرسشنامه به عنوان ابزار گردآوری داده‌ها استفاده شده است. جامعه آماری این تحقیق شامل کارکنان فرماندهی انتظامی استان آذربایجان شرقی است که از میان آنان 300 نفر به روش تصادفی ساده به عنوان نمونه تحقیق انتخاب شدند. یافته‌های به‌دست آمده از سنجش میزان رضایت کارکنان از خدمات معیشتی رفاهی ناجا در این تحقیق نشان ﻣﻲدهد که همبستگی بین متغیر احساس محرومیت نسبی و رضایت کارکنان از خدمات ناجا معنادار ﻣﻲباشد.