بررسی میزان گرایش کارکنان نیروی انتظامی به سبک همکاری و مصالحه درحل تعارضات و زمینه اجتماعی مرتبط با آن (مطالعه موردی: کارکنان کلانتری های نیروی انتظامی استان آذربایجان شرقی)

Abstract

امروزه به دلیل پیچیدگی ارتباطات در محیط‌‌های کاری، بروز تعارضات و اختلافات اجتناب ناپذیر است و چنانچه این اختلافات به طور صحیح و علمی مدیریت و حل و فصل نشوند، می توانند زمینه ساز مشکلات و مسائل بسیار جدی شوند. این پژوهش با هدف بررسی میزان گرایش کارکنان نیروی انتظامی به سبک همکاری و مصالحه در حل تعارضات و زمینه اجتماعی مرتبط با آن، به انجام رسیده است. روش پژوهش پیمایش و جامعه آماری آن تمامی کارکنان نیروی انتظامی شاغل در کلانتری های شهر تبریز می باشد که با استفاده از نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای 239 نفر انتخاب شده اند. نتایج پژوهش نشان می دهد میزان گرایش کارکنان به سبک همکاری و مصالحه در حل تعارضات در حد متوسط به بالا می‌باشد. نتایج بررسی همبستگی پیرسون بین متغیرهای سن و سنوات خدمت با میزان گرایش کارکنان به سبک همکاری و مصالحه نیز نشان می دهد، بین متغیرهای مذکور با متغیر وابسته همبستگی معناداری وجود ندارد. همچنین نتایج آزمون تفاوت میانگین میزان گرایش کارکنان به سبک همکاری و مصالحه در حل تعارضات از نظر متغیرهای نوع کلانتری محل خدمت، تحصیلات و درجه نیز نشان می دهد، میزان گرایش کارکنان به سبک همکاری و مصالحه از نظر متغیرهای سطح تحصیلات و نوع کلانتری محل خدمت متفاوت است که در سطح اطمینان 95 درصد معنادار می باشد.