ارزیابی حس امنیت فضایی خانواده در کلان شهر تبریز

Abstract

امنیت فضایی به معنی تمایل حضور در فضای شهری بدون نگرانی روانی است. این امنیت، علاوه بر اینکه معلول متغیرهای متنوع اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و کالبدی است در عین حال از عناصر طراحی شهری همانند چشم انداز، نورپردازی گذرها، تراکم، محله، خیابان و ... تاثیر می پذیرد. استراتژی CPTED به بحث درباره تاثیر المانهای طراحی و مبلمان شهری در میزان وقوع جرم و پدیدة ترس از جرم می پردازد. این مقاله به روش پیمایشی به دنبال تحلیل همبستگی بین این عناصر و حس امنیت فضایی است. نوع تحقیق توصیفی- تحلیلی و ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه می باشد. برای ارزیابی داده ها از آزمون T تک نمونه ای استفاده شده است. یافته های تحقیق حاکی از آن است که همبستگی معنی داری بین شاخص های فضایی همانند چشم انداز، نورپردازی گذرها، عرض معابر، نشانه های فضایی و ... با امنیت فضایی خانواده ها وجود دارد. پهنه های فضایی مختلفی همانند کوچه های محصور و خصوصی شده تبریز، تراکم، خیابانهای شریانی و فرعی، محلات مدرن، ‌نو – سنتی، ‌محلات سنتی و محلات اسکان غیر رسمی کیفیت متفاوتی از فضای قابل دفاع و امنیت فضایی دارند. همچنین مدل فضایی اکولوژی جرم در شهر تبریز حاکی از افزایش جرم در محلات حاشیه ای و غیر رسمی است.