بررسی راهبردهای مقاومسازی و معرفی روشهای نوین کنترل ارتعاشات ساختمانهای نظامی

Abstract

امروزه بخش قابل توجهی از جمعیت دنیا در مناطقی با خطر جدی وقوع زلزله زندگی میکنند. کشور ما نیز که بر روی کمربند زلزله هیمالیا- آلپ قرار گرفته، ازجمله مناطق با خطر لرزهخیزی بالا محسوب میشود. در میان انواع سازهها بیمارستانها، مراکز نظامی، مدیریت بحران و آتش نشانی و ... از حیث عوامل مذکور، چالشی برجسته پیش روی مهندسین ایجاد نمودهاند. نقش حیاتی این سازهها پس از وقوع زلزله، علی الخصوص در امر کمک رسانی، مهندسین را بر آن میدارد که به کمک روشهایی علاوه بر تأمین پایداری این سازهها در جهت حفظ عملکرد آن پس از وقوع زلزله، قدم بردارند. به طور کلی دو روش برای مقاومسازی سازهها در برابر تحریکات دینامیکی مانند زلزله وجود دارد که روش اول طراحی براساس مقاومت، سختی و شکلپذیری سازه است و روش دوم سیستمهای کنترل ارتعاشات (سیستمهای اتلاف انرژی) سازه میباشد. امروزه با توجه به ضعفها و معایب روش اول، توجه مهندسین از افزایش ظرفیت سازهها به سمت استهلاک انرژی زلزله در سازه و کاهش پاسخهای لرزهای معطوف گشته است. در این روشها هدف، رساندن سازه به سطح عملکرد بیوقفه است که در آن خسارات سازهای و غیرسازهای از میان رفته و حتی نیاز به تخلیه سازه در حین و یا پس از زلزله وجود نخواهد داشت. در میان انواع این روشها، استفاده از میراگرهای درون سازهای توجه بسیاری را به خود جلب کردهاند. این سیستمها با جذب و استهلاک درصد بالایی از انرژی ورودی به سازه، شرایط ایمن و پایداری را نسبت به ساختمانهای مشابه فراهم میکند. امروزه استفاده از میراگرها به عنوان روشی اقتصادی و عملی برای مقاومسازی سازههای حساس به خصوص ساختمانهای نظامی، توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. در این مقاله، پس از معرفی روشهای مختلف بهسازی و مقاومسازی سازهها، به معرفی انواع میراگرها به عنوان عامل اتلاف انرژی در سازهها پرداخته میشود.