بهره‌وری از سیستم‌های تهویه سنتی در معماری مدرن، با رویکردی به صرفه جویی در مصرف انرژی بر اساس اصول معماری پایدار

Abstract

بروز انقلاب صنعتی مونتاژ سازی، یکسان سازی و تیپ سازی در شهر های مختلف جهان، سبب شده طراحی‌ها بدون توجه به اقلیم و فرهنگ صورت بگیرد. بنابراین شهر ها کم کم هویت و ماهیت خود را از دست داده و این امر نه تنها سبب افزایش هزینه خانوار بوده، بلکه تخریب محیط زیست را نیز به همراه داشته است. با توجه به این که حدود ١٥ تا ٢٠ درصد کل انرژی مصرفی هر کشور به مصرف فضاهای مسکونی می‌رسد، بنابراین برداشتن گامی در جهت کاهش مصرف انرژی در این قسمت که منوط به بهینه سازی راندمان حرارتی ساختمانها است، می تواند منجر به صرفه‌جویی عظیمی در منابع محدود طبیعی باشد. بنابراین با طراحی بهینه ساختمان‌ها مبتنی بر بهینه‌سازی مصرف انرژی از طریق بهره‌برداری از انرژی طبیعی اقلیم‌های مختلف، می‌توان به شکل موثری هزینه‌های انرژی در تابستان و زمستان را کاهش داد. در معماری گذشته ایران، استفاده از منابع انرژی تجدید پذیر مثل انرژی باد یا آفتاب و نتیجتاً صرفه جویی در مصرف انرژی، یکی از اصول اصلی مورد توجه (مخصوصا در مناطق گرم و خشک و پر آفتاب کویری ایران) و مطابق با معماری پایدار بوده است . در این مقاله با بهره‌گیری از مطالعات کتابخانه‌ای، پس از بررسی معماری پایدار که دغدغه اصلی آن صرفه‌جویی در مصرف انرژی بوده، به مطالعه تهویه طبیعی و سپس یکی از المان‌های تهویه (بادگیر، عنصر اصلی معماری کویری) در معماری سنتی پرداخته شده و در پایان به لحاظ کارایی و مصرف انرژی با تهویه مدرن مقایسه شده و نیز راهکار های بازگشت دوباره آن به معماری معاصر بیان گردیده است .