کارایی دو روش رهاسازی تخم بالتوری سبز با نسبت 1:5(شکار: شکارگر) در شرایط گلخانه

Abstract

بالتوری‌ها از حشرات شکارگری هستند که در برنامه‌های مبارزة بیولوژیک به میزان زیادی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. در این میان بالتوری سبز<em>Chrysoperla carnea</em> (Steph.) (Neuroptera: Chrysopidae) بیشترین توجه را به عنوان یک عامل مبارزة بیولوژیک امیدبخش برای آفات گلخانه ای و مزرعه ای به خود جلب نموده است. در تحقیق حاضر دو روش رهاسازی تخم بالتوری، به صورت پاشیدن تخم به صورت مخلوط با خاک‌ارة نرم به عنوان مادة حامل تخم و استفاده از کرایزوبگ(کیسه‌های توری مخصوص) در گلخانه روی گیاه خیار<em>Cucumis sativum</em> L. و شتة سبز جالیز<em>Aphis gossypii </em>Glover مقایسه شدند. مقایسة نسبت رهاسازی 1:5 با دو روش رهاسازی در شرایطی که در هر قفس 4 گیاه بود، در قالب طرح بلوک کامل تصادفی انجام شد. اولین رهاسازی تخم بالتوری نشان داد که بین دو روش اختلاف معنی‌دار نبود و 80-84 درصد نسبت به شاهد کاهش رشد جمعیت شته مشاهده شد. اما تکرار رهاسازی یک هفته بعد از اولین رهاسازی، 94-95 درصدکاهش رشد جمعیت شته را نشان داد. چنانچه آزمایش‌ها در قفس و بدون حضور شکارگرهای عمومی تخم ولارو بالتوری مانند مورچه انجام شود هر دو روش در کنترل شته دارای اثر یکسان هستند. در روش رهاسازی تخم با خاک اره نکروزه شدن برگ ها مشاهده شد که در روش کرایزوبگ روی گیاه میزبان دارای اثر سوء نبود. گرچه کارایی هر دو روش در رهاسازی تخم بدون حضور شکارگرهای عمومی یکسان بود ولی از آنجایی که روش کرایزوبگ تخم‌ها را از حملة شکارگرهای تخم حفظ می‌کند بنابراین جهت استفاده در شرایط گلخانه‌های تجاری که مورچه‌ها و دیگر شکارگرهای عمومی حضور دارند مناسب‌تر می‌باشد.